Afgelopen week speelde het gezelschap van Opera Zuid in de stadsschouwburg in Utrecht de opera genaamd ‘A Quiet Place’. Het stuk is geschreven door Leonard Bernstein die bekend staat om zijn dramatische en haast filmische stukken. Bernstein is onder andere de schrijver van wereldberoemde stukken als West Side Story, On the Town en Candide. De opera werd gezongen in het Engels en had Nederlandse boventitels.

De opera begint met een begrafenis. Dinah is overleden en wordt door allerlei familieleden betreurd. Maar haar man Sam staat er verlamd bij. De kinderen komen te laat, haar zoon Junior veroorzaakt een gênante scène door zijn broek uit te trekken, haar dochter Didi heeft haar kersverse echtgenoot François meegebracht, die niemand kent. Na de begrafenis leest Sam in de dagboeken van Dinah en roept haar daarmee op. Haar wensen waren blijkbaar heel bescheiden, een beetje contact en een tuin met een rustig plekje, ‘a quiet place’ dus. Niet eens een kamer voor zichzelf zoals de meeste zouden wensen. Dinah is helemaal geen geëmancipeerde vrouw, zij is een huisvrouw in een typisch Amerikaanse suburb in de jaren vijftig. Terwijl haar man de macho uithangt kan zij hoogstens naar een vrolijke film gaan, een film als Trouble in Tahiti, waar een eerdere opera van Bernstein over gaat, die gedeeltelijk in deze nieuwe opera is verwerkt.

De oudere generatie wordt bijna afgeschilderd als koel en kil in de flashbacks, er ontbreekt liefde en warmte. De jongere generatie wordt heel anders afgeschilderd: daar is bijna te veel contact en zijn er te veel emoties. Er is een diepgaande maar bijna verdachte liefde tussen broer en zus, de jongeren zijn biseksueel en tweetalig. Je zou het ook kunnen zien als een verschil tussen de benauwde jaren vijftig en de vrije jaren zestig en zeventig waar vrouwen geëmancipeerd zijn en jongeren durven te zeggen wat ze denken. De opera eindigt met een heel voorzichtige toenadering tussen de oude Sam en zijn kinderen, al is hij niet in staat zijn zoon te liefkozen, die misschien door een gebrek aan liefde heel labiel is geworden en die door zijn zusje Didi en haar man François wordt opgevangen. Misschien gaan ze met z’n allen de tuin van Dinah, die helemaal verwaarloosd was, herstellen en alsnog dat rustige plekje creëren ter nagedachtenis aan Dinah en haar wens

De opera was goed te volgen ondanks dat het begin een beetje vaag leek. Dit komt hoogstwaarschijnlijk omdat de opera gezongen is in het Engels en als je een beetje Engels beheerst versta je het meeste van wat er gezongen wordt. Alhoewel de mooie uithalen het hier en daar lastig maken. Maar er was altijd nog de boventiteling zodat je kon meelezen. Het verhaal zelf was ook niet al te ingewikkeld. De plot was duidelijk. Het verwerken van een gestorven dierbaren. Maar de manier waarop gepresenteerd werd was prachtig en herkenbaar.

We hebben allemaal wel eens een dierbaren verloren en zo niet, dan gaat dat geheid nog wel komen. Bij het verliezen van een dierbaren heb je niet alleen te dealen met je eigen verdriet en vragen maar ook met die van andere die het verdriet voor dezelfde persoon delen. Dat kan nog wel eens lastig zijn. En dat lastige is wat de opera heel mooi heeft weergegeven. Wie gaat er op welke manier mee om. Iedereen in het stuk verwerkte het verlies van Dinah anders. De een ging aan de drank, de ander zocht liefde of besloot verder met het leven te gaan. De personages kwamen dus heel goed tot hun recht.