Het is 30 juni 2011 een eeuwigheid geleden lijkt het. In de Paschaliskerk in Den Haag ontvang ik mijn Havodiploma van mijn mentor.:” een goede lijst met mooie cijfers, en alles netjes binnen vijf jaar afgerond. Wat ga je nu doen?” Ik blijf even stil het antwoord komt er ietwat haperen uit:” dat weet ik nog niet. Eerst maar eens een tussenjaartje, lekker werken en geld in de horeca en dan later misschien op reis naar een ver land.”

Ik begon met werken in de horeca op het strand in Scheveningen. Het leek de ideale baan. Mooi weer, vrouwen in bikini aan de bar, leuke collega’s en er ook nog eens betaald voor krijgen. Het was ook de leukste tijd van mijn leven. Ik heb in dat jaar en de jaren daarna de meest rare en leukste dingen meegemaakt. Veel gekke avonden met veel drank waarin de meest bizarre dingen gebeurde. Het ene feestje was nog niet klaar of iemand had zijn huis al aangeboden voor een ‘after’.

Laat duidelijk zijn dat, het werken op het strand niet uitsluitend bestaat uit deze stapavonden waarbij je pas om 11:00 ’s ochtends thuiskomt. Het is vooral hard werken, heel hard werken. Dagen van 15 uur achter elkaar werken met amper eten en zonder ook maar een minuut pauze of even zitten zijn meer regel dan uitzondering.

Door de jaren heen wordt het wel een stuk rustiger dan in het begin. Je bent net 18 en je begint zit nog half in de puberteit en hebt eigenlijk nauwelijks besef van geld en andere verplichtingen. Inmiddels heb ik mijn eigen huisje, een leuke vriendin en ambities voor de toekomst. Want dit een leven lang volhouden is onbegonnen werk.