Tinder, Happn, Lexa of Happy Pancake. Je zal één van de weinige zijn als je nog nooit gebruik heb gemaakt van één van deze platformen. Het principe is niet zo moeilijk, je ziet een foto en misschien een kleine beschrijving van deze persoon. Dat is de informatie waar je het mee moet doen. Je veilt je oordeel aan de hand van een moment opname waarin die persoon er altijd het meest charmant uit ziet. Is dit tegenwoordig de manier om je wederhelft te ontmoeten?

Naar horen zeggen ging het vroeger anders. Je swipede niet iemand die je leuk vond naar recht of links maar je stapte er gewoon op af. Het kan zomaar eens de laatste keer zijn dat je diegene ziet. Tegenwoordig hoop je gewoon dat je diegene via een datingplatform tegenkomt. Zo kan je eerst op een afstand een gesprek beginnen. Vanuit de veilige cocon thuis begin je met de eerste ongemakkelijke kennismaking, als er wederzijds interesse is natuurlijk. Want om een gesprek aan te knopen moet je eerst door de ander gekeurd worden. Binnen de kortste keren heb je goede gesprekken met iemand die je nog nooit in het echt hebt gezien. Dames en heren, dat is de romantiek van tegenwoordig.

We zijn van serenades naar emoji’s in de vorm van een hartje gegaan. Van spontaniteit naar gestuurde gesprekken. Er zullen vast wel succesverhalen zijn die de romantiek wat aanwakkeren maar het overgrote deel eindigt in het langzaam doodbloeden van gesprekken. Beide begin je vol goede moed maar als de ene, of allebei, erachter komt dat het niks gaat worden dan is het makkelijk om het gesprek af te kappen. Zonder een goed excuus kan je voor die persoon compleet verdwijnen.

Om nog maar niet te beginnen over de eerlijkheid van deze manier. Als je een appje krijgt reageert menig mens niet gelijk. Zeker niet als het gaat om iemand die je misschien leuk vindt. Je gaat over alle mogelijkheden en (vaak vrouwen) stappen nog even naar een vriendin voor advies. Hoe kan ik het beste reageren? Hoe kom ik het beste over? Ben ik zo niet te needy? De spontaniteit van een echt gesprek is ver te zoeken. Om het nog maar niet te hebben over het hard to get-syndroom. “Ik reageer even een half uur niet. Anders komt het zo raar over.” Waar slaat dat op? Als je met iemand praat die je leuk vindt dan ga je dat toch niet uitstellen?

Breng terug de spontaniteit, de (misschien) ongemakkelijke gesprekken, het praten met mensen in het “echte” leven. Stop je telefoon eens in je zak en kijk om je heen. Er is zoveel moois op deze wereld, je moet gewoon vaker je gezicht laten zien.