Als je wel eens op Stationsplein loopt ben je waarschijnlijk tegen deze tijd al doodmoe van die vraag. Overal in Utrecht en omstreken lopen wervers op straat, soms voor het goede doel en soms om iets anders te verkopen zoals de krant. Ik ben er ook eentje. Bij deze dus: een kijkje in het brein van een werver die van zichzelf helemaal niet zo denderend brutaal of extravert is.

Het is ook een gekke baan. Als je het vanuit een heel cynisch perspectief bekijkt manipuleer ik mensen twee keer per week voor drie uur lang zodat ze zich ter plekke inschrijven om deels mijn vette salaris te betalen. Daarna ga je de hele avond bier drinken in een soort sektarische groep studenten die allemaal denken dat ze iets goeds doen. Dat beeld had ik zelf ook van wervers voordat ik begon.
Het is echter niet zo zwart-wit.
Ik sta zelf voor een milieudoel. Na een paar weken hier de hele dag over te praten is het me meer en meer gaan doen en kwam er meer passie bij kijken. Überhaupt moet je bij ons echt in jouw goede doel geloven, anders kan je het niet zo goed niet doen.
Soms voelt het wel alsof ik mensen aan het manipuleren ben. Ik luister naar hun redenen waarom ze zich niet zouden willen inschrijven en ga in mijn hoofd een lijstje na van weerleggingen om hun eigen excuses tegen hun te gebruiken. Ik denk ook dat als ik niet voor het goede doel zou staan, ik dit niet zo kunnen doen. Ik heb vriendinnen die bij andere bedrijven hebben gewerkt en ik weet van hun dat het meeste van het geld naar de wervers gaat en niet naar het doel. Dat is natuurlijk niet oké. Misschien ben ik heel naïef, maar ik geloof wel dat ik een eerlijk salaris krijg. Ik krijg zeker goed betaald voor een student, maar zo veel is het niet en het salaris ligt vooral aan hoe lang de mensen die je inschrijft waarschijnlijk blijven doneren. Oudere mensen doneren vaak langer, dus dat is een euro meer per uur. Klinkt redelijk, toch?
Het sociale aspect is ook iets dat mensen raar vinden. Het is een bedrijf gerund door studenten. Mijn baas is 20 en de meeste werknemers bij ons hebben die leeftijd, ongeacht de functie. Veel mensen vinden het moeilijk om zich voor te stellen dat dat effectief kan werken. Toch werkt het. Ik heb zo’n twee jaar in de horeca gewerkt en heb me daar nooit thuis gevoeld of het gevoel gehad dat ik oprecht kon zijn tegenover mijn leidinggevende over wat mij dwars zat. Bij dit bedrijf hoef ik maar een beetje sip te kijken en er komt iemand naar me toe om het met mij op te lossen. Dit moet ook gewoon om het werk effectief te kunnen doen en dat snappen de leidinggevenden. Als ik chagrijnig ben dan kan ik moeilijk iemand op straat van iets overtuigen. De positieve energie is een groot deel van waarom mensen mij inschrijven.
Ik merk ook dat mijn mannelijke collega’s bijna alleen maar vrouwelijke studentes inschrijven. Hun baan is eigenlijk gewoon flirten. Hierdoor kreeg ik zelf het gevoel dat ik dat ook moest doen, of een soort typisch werverspersonage moet nadoen. De reden dat ik er na 2 maanden nog werk is omdat ik het werven op mijn eigen rustige, respectvolle manier ben gaan proberen. En het werkt. Je hoeft geen persoonlijkheid aan te nemen en je hoeft geen mindgames te spelen met mensen. Je moet gewoon geloven in het doel en het ook daarvoor willen doen. En ja, een beetje snappen hoe mensen in elkaar zitten.
In conclusie: het is gek om zo’n controversiële baan te hebben. Je hebt vervelende gesprekken, korte gesprekken, lange gesprekken en emotionele, geweldig mooie gesprekken. Men mag het zien hoe zij willen, maar ik ben best tevreden hier.