De warme nazomerdagen van oktober zijn voorbij. Warme winterjassen en dikke sjaals komen uit de kast, en minder mensen gaan met de fiets naar hun werk, school of stage. Reizigers pakken liever de auto, bus of tram, want dat is lekker warm.
Ik Dacht altijd dat wij Nederlanders een sportief, fietsend volkje waren. Wij zijn niet bang voor een stevig windje of een zeiknatte hoosbui, want wij zijn volgens mij het laatste volk dat van suiker is gemaakt, of toch wel?

Neem nou eens de gemiddelde maandag. Iedereen is enorm enthousiast om weer aan een nieuwe week te beginnen. Als ik eenmaal in de trein zit van Amsterdam Centraal naar Utrecht Centraal breekt echter de hel echt los. Om mij heen hoor ik geklaag en gepuf, want het leven is zo zwaar als je in een warme trein zit met het echte oktoberweer buiten. Ik kan ook wel klagen als ik in de ochtendspits geen zitplek kan vinden in de trein, maar hierdoor blijft de reiziger wel extra warm want wij zitten dicht tegen elkaar aan gedrukt te wachten tot de machinist het tijd vindt om te gaan rijden.

Eenmaal aangekomen op Utrecht Centraal verwacht ik wel dat de reis rustig zal verlopen met een ritje in bus 12 naar de Uithof. Maar dat loopt toch anders. Als ik aankom op perron C8 begint het gevecht pas echt. Op dit perron staan tientallen medestudenten te wachten op de bus. Bij ons staan ook een aantal servicemedewerkers de boel in de gaten te houden, alsof we een stel varkens zijn die klaar worden gestoomd voor de slacht. Als de bus aangekomen is wordt er gevochten om een plek. De servicemederwerkers doen hun uiterste best om dit te voorkomen. Als deze heren en de buschauffeur vinden dat er genoeg reizigers in de bus aanwezig zijn, gaan de deuren abrupt dicht. Maakt niet uit of er nog iemand tussen zit, ‘nu lekker rijden’ denkt de buschauffeur vast.

Eenmaal het station verlaten worden wij lekker door elkaar geschud, je stapt in bij de voorkant en eindigt in de achterkant van de bus. Je krijgt alle hoeken en gaten te zien, en het verbaast je hoeveel dat er zijn voor zo’n koekblik. In deze geweldige wasmachine voel je ook nog eens tientallen ellebogen, knieën en rugtassen tegen je aan stoten. Je krijgt dus ook nog eens redelijke wat blauwe plekken mee als souvenir voor de rit. Uiteindelijk na een dollemans rit komt de bus aan op de Uithof, even je rugtas en persoonlijke spullen zoeken en je staat buiten om naar de les te gaan.

Na een lange schooldag met veel uitleg is het weer tijd om naar huis te gaan, uiteraard in de avondspits. In dezelfde fantastische bus 12 terug naar Utrecht Centraal en natuurlijk ook weer in de trein richting Amsterdam Centraal is het weer feest. Daarom vraag ik mij af of de busreiziger niet gewoon sportief met de fiets kan gaan reizen. Ik zal dat wel gaan doen. Want zoals eerder gezegd: Nederlanders zijn toch niet van suiker gemaakt en kunnen wel tegen een ijzig windje.