Dansgezelschap Intro Dans zet dit najaar een voorstelling onder leiding van drie powervrouwen de Nederlandse Regina van Berkel, Didy Veldman en de Amerikaanse Lucinda Childs op het podium. Deze moderne choreografen hebben elk een eigen benadering van de moderne-balletindioom en maken samen de voorstelling MODERNE MEISJES. Naast dat dans centraal staat, speelt muziek en kunst ook een belangrijke rol. Voor de muziek is gebruik gemaakt van moderne componisten waaronder Ludovico Eunaudi. De kunst is afkomstig van o.a. Pablo Picasso. Op 14 september ging de voorstelling met een live orkest in première in het Stadstheater in Arnhem. Intro Dans danste de voorstelling 10 december in de stadsschouwburg in Utrecht.

MODERNE MEISJES is een voorstelling verdeeld in drie delen. Didy Veldman maakt haar choreografieën vanuit een duidelijk vertrekpunt. In haar deel van de voorstelling haalt ze inspiratie uit het kunstwerk ‘The 3 Dancers’ van Pablo Picasso. Het schilderij symboliseert het expressieve en kubistische leven op het podium. Lucinda Childs heeft voor haar stuk ‘petricor’ gebruik gemaakt van de ‘minimal music’ van de Italiaanse Ludocivo Einaudi. Het werk wordt omschreven als onbuigzaam, abstract en razend moeilijk om te dansen. Regina van Berkel maakt bij het afsluitende deel gebruik van een enorm decorstuk bestaande uit zeventig oude computer beeldschermen. Het theatrale stuk genaamd ‘frozen echo’ komt uit 2011 en heeft haar wortels in Düsseldorf liggen.

Zodra de zaal donker wordt en het podium doek gaat open begint de voorstelling. Het eerste stuk ‘The 3 dancers’ wordt gedanst door zes dansers. Drie gekleed in zwart, drie gekleed in wit. De sierlijke bewegingen van de dansers zorgen voor een meeslepend en adembenemend effect. In de stukken wordt veel samen gedanst en is plaats gemaakt voor moeilijke bewegingen. De choreografie is abstract en dat zorgt soms voor verwarring. Door te kiezen voor veel abstracte dans wordt het wat langdradig. Dit maakt het soms wat ontoegankelijk voor voor leken.
De dansers, bestaande uit zowel mannen en vrouwen, hebben veel lichamelijk contact en zijn aan elkaar verbonden door elkaars handen vast te houden. De choreografie is gestroomlijnd. Geen enkel foutje is te zien en de dansers zijn mooi op elkaar ingespeeld. Voor de muziek is gekozen uit piano. Tijdens dit deel komen er langzaam stukken glas vanuit het plafond van boven naar beneden gezakt. De reflectie van het glas geeft een spiegelend effect. Wat nog niet helemaal duidelijk wordt is het verband tussen het decorstuk en de dansers. Heeft het te maken met de passie en liefde?

In deel twee van de voorstelling is de samenstelling van dansers anders, en zijn vier groepjes die in gekleurde kostuums het podium innemen. De kostuums voor de vrouwen bestaan uit jurkjes van licht materiaal, dit beweegt mooi mee op de danspassen. De vloer is wit en zorgt voor een mooie en lichte sfeer. De dansers dansen in veel variërende opstellingen en wederom wordt er gebruikt gemaakt van partner dans. De muziek is van Ludovico Einaudi en creëert een sprookjesachtig effect. Deze choreografie is komt het beste tot zijn recht deze avond. Door de strakke maar tevens sprookjesachtige uitvoering wordt de bezoeker meegenomen in het gevoel van de dansers. De sierlijkheid druipt er van af. Op het achterdoek wordt tijdens het dansen een uitgeschreven choreografie geprojecteerd. Na het einde van dit deel komen alle dansers naar voor en krijgen ze een welverdiend applaus.

Het laatste deel van de voorstelling ‘petricor’ is gebaseerd op de kunstwerken van Salvador Dali. Dali staat betekent om zijn surrealistische kunstvormen. Het decor bestaat uit zeventig oude computer schermen, hangend op het podium. In de oude beeldschermen zijn lampen verwerkt die tijdens het stuk aangaan. De choreografie is erg traag en neigt naar langdradigheid. Soms is er een wisseling van tempo maar over het algemeen is dit deel beduidend langzamer. Toch is er overal wel beweging te zien, niemand staat stil. Sommige dansers hebben een uitbundig kostuum aan met grote hoofddeksels en ingewikkelde jurken. Het ziet er mooi uit maar praktisch is het niet. De muziek is bombastisch en soms vrij hard. De choreograaf heeft gezocht naar uiterste en creëert een originele choreografie met veel onduidelijkheid.

De sterke punten van de voorstelling zijn te vinden in de soepele bewegingen van de dansers. Je zou het kunnen associëren met water dat door een rivier stroomt. Gestroomlijnd. De muziekkeuze past goed bij de choreografieën en de kostuums zijn passend bij het verhaal van de choreograaf. De voorstelling MODERNE MEISJES is toegankelijk voor een grote doelgroep. Ondanks het abstract deel komt er voor iedereen een moment waarin hij of zij meegenomen wordt in het verhaal. MODERNE MEISJES is nog tot 25 januari 2019 te zien in Nederland.