Na drie lange uren les is mijn concentratie te vinden in Pyongyang, Noord-Korea. Gelukkig krijgt de student wel een korte pauze voor de volgende les, hierin heb je tijd om een broodje te eten, sigaret te roken of gewoon even een frisse neus halen. Aangezien ik niet rook kies ik voor een broodje bij het foodcourt van de Heidelberglaan 15. Ik schrik mij een hoedje als ik de prijzen van al het ‘lekkers’ zie op de counters.

De gemiddelde student heeft zo’n 900 euro per maand te besteden, hier moet dan nog huur, verzekeringen en andere rekeningen vanaf. Laten we zeggen dat je dan zo’n 400 euro overhoudt voor eten, uitgaan en bijvoorbeeld kleren. Als je dan kijkt naar een wrap met kip van €3,95 die ook nog eens schaars belegd is en amper vult, zijn de poppen aan het dansen. Ik begrijp dat deze bedrijven winst moeten maken om rond te kunnen komen, maar het is uit den boze om de broodjes en wraps zo schaars te beleggen. Voor deze prijzen kan je net zo goed naar de supermarkt gaan en zelf een broodje beleggen, en nog een drankje erbij halen.

Op de hoogte van Heidelberglaan 1 zit een SPAR, een universiteit supermarkt. Vanaf de Heidelberglaan 15 is dit zo’n 500 meter lopen, en met de zomer die net achter de rug is belooft het weer er niet beter op te worden. Velen zullen daarom ook niet door de stromende regen willen lopen voor een goedkoper alternatief, en zo zijn de uitgehongerde studenten verplicht om een broodje te halen bij de Foodcourt. Ik heb dit zelf natuurlijk ook meegemaakt. Een lange les zat erop, dus ik wilde snel een broodje halen. Ik koos een – in mijn ogen – rijk belegd broodje voor de prijs van €5,95. Toen deze eenmaal achter de kiezen zat dacht ik: ‘nu kan ik er wel weer twee uur tegen aan’. Nou, dan had ik het enorm mis. Een half uur later voelde het net alsof ik de hongerwinter van 1944-1945 achter de rug had. Toen maar naar de SPAR gestrompeld om een beter en goedkoper broodje te halen, dit was een goede keus.

De hoge prijzen zijn niet het enige probleem van het foodcourt, maar ook het aanbod valt vies tegen. Je hebt namelijk bij twee van de drie tenten koffie, de ene beter dan de andere als ik mijn medestudenten moet geloven. Concurrentie is natuurlijk essentieel voor ondernemers, maar als jouw koffie waardeloos is, dan stop je toch met hem verkopen zou ik denken. In mijn ogen smaakt de meeste espresso ook hetzelfde, dus bij een koffiezetapparaat in de gangen ben je voordeliger uit, namelijk 40 eurocent. Maar de hipsters willen natuurlijk een mooi wit koffiebakje met een verkeerd gespelde naam, is ook wel slimme marketing, maar wel achterhaald.

Als de prijzen van deze tenten een beetje dalen kunnen zij denk ik beter gaan concurreren met de SPAR, want volle zalen trekt de SPAR wel, maar de foodcourt weer niet. Een enorm succes zal de foodcourt niet worden, want het is dus gewoon te duur. Ik neem ook vaker mijn eigen lunch mee, want dit is gewoon stukken voordeliger en zo kan je ook goed kiezen van wat je wil lunchen. Want het gaat ook vervelen om een paar keer per week dat perfecte en rijk belegde Italiaanse broodje te eten. Ander is het een idee om een grotere supermarkt te laten bouwen voor de Uithof, in plaats van al deze hippe foodcourts. Maar dit is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.