Functioneren zoals gewoonlijk maar dan zonder eten, drinken en met slechts een klein beetje slaap. De ramadan: iets wat voor velen niet erg aantrekkelijk klinkt, maar toch iets is waar het leeuwendeel van de Nederlandse moslimbevolking aan meedoet. Sabri Bouyaakoub (24) is een van deze mensen. Naast zijn studie en zijn functie in de medezeggenschapsraad van Hogeschool Utrecht is Sabri voorzitter van studentencafé ‘HideOut’. Hij vertelt over zijn persoonlijke ervaringen met de ramadan en daarnaast vertelt hij hoe het is om voor een studentencafé te werken tijdens een periode van maximale onthouding.

‘’Ik ben van huis uit met de Islam opgevoed, maar ik heb altijd zelf mogen bepalen wat ik hiermee doe. Als kind wilde ik altijd al heel graag meedoen met de ramadan maar ik was altijd te jong. Daarom deed ik maar mee voor spek en bonen. Dan at ik een ijsje overdag en zei ik: ‘na dit ijsje ga ik écht beginnen’. Op mijn twaalfde begon ik echt mee te doen.

De ramadan is voor mij altijd een van de mooiste maanden van het jaar. Je merkt dat je echt met het hier en nu bezig bent. Zo merk ik nu zelf dat ik best een druk leven leid en dat het leven heel snel kan gaan, waardoor we niet vaak stilstaan bij het geluk dat we hier hebben en hoe dit niet altijd vanzelfsprekend is. Ik merk ook dat het echt een maand van zelfreflectie is waarin ik tot nieuwe inzichten kom. Ik was er bijvoorbeeld altijd al wel van bewust dat ik te veel hooi op mijn vork nam en veel ballen omhoog hield. Toch zie ik nu dat ik soms dingen doe die toch tegen bepaalde principes ingaan. Als ik bijvoorbeeld beter over HideOut had nagedacht, had ik de functie misschien wel niet aangenomen. Ik draag een identiteit uit en HideOut is niet per sé de plek waar mijn normen en waarden gewaarborgd worden. Er wordt bijvoorbeeld natuurlijk alcohol geschonken: iets wat ik niet drink, schenk en zelfs het liefst niet aanraak. Toch kun je hier niet aan ontkomen. Er komen toch gewoon leveringen binnen waardoor je met dozen moet lopen en karren verschuift. Dit zijn dingen waar ik nu wel over ga nadenken. Ik krijg veel projecten aangeboden en zie veel kansen en mogelijkheden waar ik altijd gretig naar hap, maar ik heb nu wel met mezelf afgesproken dat ik voorwaarden ga stellen wat betreft de projecten die ik aanneem.

Ik vind het niet per sé zwaar. De eerste dagen zijn altijd wennen, maar na een paar dagen merk je dat je lichaam eraan went. Ik at überhaupt nooit zoveel dus dat scheelt al, maar ik heb in het begin mijn koffie zeker wel gemist. Ik heb nu zelfs een koffiemachine aangeschaft omdat ik vond dat mijn percolator er te lang over deed. Wanneer ’s avonds de zon ondergaat is koffiezetten dan ook een van de eerste dingen die ik doe. Slaap blijft overigens wel altijd een dingetje. Dit ga je wel voelen. Omdat ik door het slaaptekort overdag weinig focus kan opbrengen, werk ik tijdens de ramadan vooral ’s avonds nadat ik wat gegeten heb. Wanneer ik weer wat eten in mijn maag heb pak ik mijn laptop er weer bij en is de focus terug. Ook ’s ochtend vroeg heb ik relatief veel energie. Ik probeer daarom zoveel mogelijk dingen in dit dagdeel te plannen. Gelukkig ben ik flexibel.

Ik vind het werken zelf in hideOut niet pr sé lastiger tijdens de ramadan. Het is de kunst van de ramadan om gewoon even intensief met dingen bezig te zijn zoals je dit normaal zou doen. Natuurlijk zie ik vaak mensen om me heen eten, maar het grappige is dat zij het juist vaak zwaarder hebben dan ik. Ze vinden het vaak een beetje ongemakkelijk en gaan zich schuldig voelen. Ik vind het wel grappig. Toch zijn er ook momenten waarop ik het wat zwaarder heb hoor. Dan sta ik in HideOut, trek ik de vriezer open en zie ik wat ik allemaal wel niet zou kunnen eten. Dan denk ik ‘ja, dit ga ik vanavond halen’. Ook wanneer ik lunch moet voorbereiden voor bepaalde groepen doe ik inspiratie op voor ’s avonds. Maar uiteindelijk, als puntje bij paaltje komt, is het tegendeel waar en eet ik eigenlijk gewoon zeer beperkt en minimaal. Meer kan je maag op zo’n moment echt niet aan. Dan liggen de dingen waarnaar ik in HideOut nog zo verlangde voor mijn neus en dan denk ik: ‘nee ik heb hier eigenlijk helemaal geen zin in’. Daarom breken we het vasten ook altijd voorzichtig: eerst een glas melk, een dadel en wat soep. Daarna rusten we even en dan pas beginnen we met de echte maaltijden.’’