Duizendpoot Aafke Romeijn in de Kargadoor

Aafke Romeijn was op 12 december te gast bij Utrecht College Tour in de Kargadoor aan de Oude gracht. Multitalent Romeijn houdt zich bezig met muziek, heeft dit jaar haar eerste roman geschreven, ze blogt over politiek en feminisme en met de hashtag #fundafun is ze op twitter een hit. Bij Utrecht College Tour gingen haar al verschillende gasten voor, zoals Alexander Pechtold, Dionne Stax en Youp van ‘t Hek.

Om acht uur zit het publiek al klaar en stromen de laatste mensen binnen. Het is een kleine zaal maar toch zijn niet alle stoelen gevuld. Romeijn staat vooraan met iemand in het publiek te praten met een biertje in de hand. Het licht in de zaal wordt gedimd en Aafke neemt haar plaats in op het podium. Om elf over acht precies begint het interview met Aafke Romeijn.

De interviewers stellen Romeijn voor aan het publiek met een korte introductie en gaan daarna door met een vast onderdeel bij Utrecht College Tour: de duivelse dilemma’s. Duivels zijn ze zeker, een vraag luidt: “Nooit meer schrijven of nooit meer zingen?” Aafke geeft vastberaden antwoord op het dilemma: “Dan nooit meer zingen.”

Het gesprek gaat verder bij haar jeugd. Romeijn is opgegroeid in het kleine Brabantse dorpje Overasselt. In geuren en kleuren vertelt Aafke hoe dat was voor haar. Haar ouders zijn muzikanten en in de tuin stond een studio, dus stil was het niet thuis. Zelf kan Romeijn de piano en harp bespelen. Het publiek moet lachen om verschillende anekdotes die ze deelt over vroeger. “Wanneer ik ‘s avonds stiekem uit huis sloop om naar vrienden te gaan, was ik binnen een half uur alweer thuis. Mijn familie woonde in het dorp dus mijn moeder belde de familie rond en ik was al weer gesignaleerd door een tante en werd naar huis gestuurd.”

Het publiek luistert aandachtig terwijl de fotograaf die vooraan zit druk bezig is om de beste foto’s te maken. Daarna gaat het gesprek door van haar jeugd naar haar studententijd. Haar eerste studie was Nederlands, ze begon hiermee in 2004. Romeijn praat met veel zelfreflectie over zichzelf in haar studententijd. “Vroeger was ik op school echt een vervelende betweter en een snotneus.” Het publiek moet hard lachen. “Ik was eigenlijk erg ijverig en stelde erg hoge eisen aan mezelf. Ondanks dat, ging ik in die tijd veel uit om dan regelmatig ‘volledig naar de tering’ te gaan.” Tijdens haar studie Nederlands miste ze de creatieve component van het zelf dingen maken. Daarom begon ze in 2006 aan het conservatorium in Den Haag met de studie tot componiste. Toch is ze met deze studie tot componiste gestopt. “Ik componeerde daar alleen klassieke, modernistische ‘piep en kraak’-muziek en geen popmuziek, wat ik graag wilde.” Haar studie Nederlands maakte ze wel af.

Wat opvalt is dat Romeijn enorm open over alles praat, ze kijkt veel het publiek in en zoekt interactie en zo wordt de afstand tussen het podium en het publiek veel kleiner. Ze vertelt ook openhartig over haar angststoornis en terugkerende depressies. Wanneer ze last heeft van haar angststoornis heeft ze continu stress in haar lichaam, daardoor komt ze in een depressie terecht, waarin ze constant in paniek is. “Het is echt ondragelijk om je de hele tijd zo te voelen.” Romeijn heeft hier al last van sinds haar jeugd.

Er wordt tussen het gesprek door twee keer tijd gemaakt voor vragen vanuit het publiek. Het licht in de zaal gaat dan langzaam aan. Het publiek moet eerst even goed nadenken en na een korte stilte komen de vragen op gang. Het gesprek gaat verder en de lichten in de zaal worden gedimd.

Nu gaat het gesprek over muziek en haar manier van songwriting. “In het begin schreef ik liedjes over mezelf en mijn gevoelens, mijn relatie en over dingen die ik niet leuk vind in de wereld. Daarna kwam ik uit een moeilijke periode en stond ik vrolijker in het leven. Ik zoek nu inspiratie buiten mezelf en in de wereld. Ik haal bijvoorbeeld inspiratie uit de politiek en de media en ik zing over mensen die niet bestaan in zelfbedachte verhaaltjes.”

Twitter is een uitlaatklep voor Romeijn. Op het televisiescherm dat schuin voor het podium staat, worden twee tweets afgebeeld. Romeijn geeft uitleg en context bij de tweets. Bij het schrijven van dit soort tweets richt ze zich niet op een individu. Ze probeert op een humoristische manier haar mening over een onderwerp te uiten. Daarbij zoekt ze graag in humor de grenzen op.

Een van de tweets van Aafke die op het scherm wordt getoond tijdens het interview.

Daarna wordt er live gereageerd door Aafke op interieurs afkomstig van funda, uitgezocht door de interviewers. Romeijn begon hiermee op twitter onder #fundafun. Dit was erg populair onder haar twitter volgers. Er worden drie interieurs afgebeeld waar Aafke meteen een scherpe beschrijving aangeeft. Het wordt hierdoor rumoerig in de zaal en het publiek moet lachen.

Neem het systeem nooit voor lief. Het is niet in steen gebeiteld. Protesteer en maak het systeem menselijker.

De vraag waar Utrecht College Tour mee eindigt is: “Heb je advies voor studenten in de zaal?” Waarop Romeijn reageert: “Neem het systeem nooit voor lief. Het is niet in steen gebeiteld. Protesteer en maak het systeem menselijker.” Ze merkt op dat het studentenleven en de studies er tegenwoordig heel anders uitzien dan vroeger. De druk om je studie te halen is groter en er wordt verwacht dat je efficiënt studeert. Maar buiten dat is de druk om sociaal te presteren ook veel groter dan vroeger. Ze steekt de studenten in de zaal een hart onder de riem met deze uitspraken.  

Vanuit het publiek komt iemand op het laatst nog met de vraag of ze nog een liedje kan spelen, want er staat achter in de zaal een oude piano. Daar is ze voor in en ze weet ook meteen welk nummer dat gaat zijn, namelijk ‘Huilend Naar De Club’, een nummer van De Jeugd van Tegenwoordig. Aafke loopt het podium af naar achter, het publiek volgt haar langzaam en gaat in een kring om Romeijn heen staan. Iedereen is stil en na afloop volgt er een hard applaus. Een mooi eind van een zeer interessante avond.