In de Domtoren worden naast de normale rondleidingen tijdelijk ook speciale themarondleidingen gegeven. Tijdens de rondleiding worden enkele verhalen over de Dom besproken.

De themarondleiding Torenfabels en Feiten vindt plaats op vier avonden in november. Verschillende bekende en onbekende verhalen over de Domtoren worden besproken. Vragen als: ‘was er echt ooit een gestoorde torenwachter? Is de Domtoren op koeienhuiden gebouwd en werden mensen echt gestraft door ze op te sluiten op de klokkenzolder?’ zullen voorbijkomen tijdens de rondleiding.

De rondleiding begint om halfnegen ‘s avonds. De donkere ontvangsthal die zich naast de Dom bevindt stroomt langzaam vol en de begeleiders wachten nog op de laatste mensen die binnen moeten komen. Wanneer iedereen binnen is, vertellen de begeleiders wat er te wachten staat tijdens deze tour. Sommige mensen schrikken, als de gidsen hen vertellen dat de toren in totaal 112 meter hoog is.

Tijdens de klim omhoog zijn er enkele tussenstops voordat de torenspits wordt bereikt. De eerste van de vier tussenstops is de Michaëlskapel, de eerste van de Torenfabels of Feiten. De rondleidster vertelt het eerste verhaal van de avond en de groep luistert aandachtig. Ze vraagt of de groep hun hand wil opsteken wanneer ze denken dat het een feit of fabel is.  De rondleidster vertelt de groep dat ze weer verder de trap op kunnen onderweg naar de volgende stop. Voordat iedereen weg gaat waarschuwt de rondleidster de groep nog: ‘Sommige van de verhalen die u vandaag zal horen zijn best gruwelijk en duister, dus u bent alvast gewaarschuwd.’

Na 121 treden is op 25 meter hoogte betreedt de groep de Egmondkapel. Een duistere sfeer hangt er in deze zaal die vroeger diende als woning voor de torenwachter. Deze sfeer wordt bevestigd na het horen van het verhaal over de gestoorde torenwachter die hier zou hebben gewoond.

De derde stop is de imposante klokkenzolder van de toren. Eerst vertelt de rondleidster wat algemene informatie over deze donkere ruimte die vol staat met grote en kleine klokken. Nadat de bezoekers het verleden van de zolder hebben gehoord, wordt er toch iets anders naar de klokken gekeken. De klokken dienden vroeger als straf voor criminelen waarbij ze de criminelen als klepel gebruikten.

De vierde en de laatste stop voordat de groep de torenspits bereikt, is de lantaarn. Op deze plek bevindt zich tevens het carillon, hier wordt ieder kwartier een korte melodie afgespeeld. Op deze plek die omringd is met stijgers in verband met de renovatie van de toren luisteren de bezoekers aandachtig naar de laatste verhalen van de avond. Een van deze verhalen is dat er in 1936 nagedacht werd om de toren te slopen, omdat dit goedkoper zou zijn dan renoveren. Dit bleek een feit te zijn. Een van de bezoekers zegt hardop: ‘Gelukkig is dit nooit echt uitgevoerd.’

Na vier stops, 465 treden en 112 meter, bereikt het gezelschap de torenspits van de Domtoren. Deze plek geeft een prachtig uitzicht over de verlichte stad en door het heldere weer is alles nog duidelijker te zien. Na de lange tocht naar beneden, die deze keer wel in een keer afgelegd moet worden, keert de groep weer terug in de donkere ontvangstzaal. Men bedankt de rondleidster voor de leuke avond en de mensen vertrekken weer. De meeste mensen lopen nog even het Domplein op om goed te kijken naar de in het donker uitgelichte Domtoren en vertrekken daarna weer.