Column - Utrecht, de stad van de dom, de stad van Tivoli, maar Utrecht is ook de spoorstad. Dagelijks passeren zo’n 186.000 passagiers Utrecht Centraal. We leven in een maatschappij waarin alles sneller moet. Tijd is geld en geld is tijd. De trein halen staat onder de forenzen hoog op het lijstje, om zo efficiënt mogelijk je tijd te besteden. Ik ben student in Utrecht en ook ik wil zo snel mogelijk thuis zijn. Ik zie het fluiten van de conducteur dan ook niet als een teken dat het te laat is om de trein te halen, maar juist om een sprintje te trekken naar de sprinter. Echter, daar staat een boete op van 230 euro, de nieuwe campagne van de NS luidt: ‘Fluiten = niet meer instappen’.

Bij de halte ‘Utrecht Centraal’ stappen veel studenten in de trein, nadat iedereen is ingestapt gaat zoals gewoonlijk het fluitsignaal af. Maar net voordat de deuren sluiten springt er nog iemand in. Een jongen van ongeveer 19 jaar stapt precies in op het moment dat de deuren sluiten. Ik hoor overal geschreeuw en iemand heeft zelfs aan de noodrem getrokken. Gelukkig zat de jongen niet tussen de deur, maar de trein blijft wel stilstaan. Even later komt de conducteur woest aangelopen. “Weet jij wel waar je mee bezig bent?! Dit kost mensenlevens en het is heel gevaarlijk dat je dit hebt gedaan!!’ De jongen reageert vrij koel en zegt dat hij vanuit de metro kwam en gelijk naar de trein was gerend om zijn overstap te halen. Hij zegt dat nog iedereen aan het instappen was en hij geen fluitsignaal heeft gehoord. Maar wat de jongen ook zegt, hij komt niet tussen de conducteur in. De mensen om mij heen kijken allemaal afwachtend en verschrikt. Wat gaat er gebeuren? Gaat de conducteur de jongen een boete geven? Wanneer iemand aan de noodrem trekt op het moment dat er geen nood is, kan er een boete worden opgelegd van 200 euro. Op het instappen na het fluitsignaal staat een boete van 230 euro. Na ruim een kwartier gaat de trein weer rustig rijden, maar wel op een slakkentempo. Dit heeft te maken met de vertraging die is opgelopen en door andere treinen achter ons die voor oponthoud zorgen. Uiteindelijk loopt de conducteur weg van de situatie, maar zijn gezicht staat op onweer, hij is duidelijk ‘not amused’.

De NS maakt al en tijd reclame dat mensen niet meer mogen instappen nadat de conducteur heeft gefloten. De campagne luidt: ‘Fluiten = niet meer instappen.’ Veel treinreizigers, net als ik voorheen, zagen het fluiten als oranje licht. Net even iets harder rennen om het toch nog te halen. Alleen kan dit echt gevaarlijke situaties veroorzaken. Er kunnen armen of benen tussen de deur komen en wanneer de conducteur dit niet gezien heeft, dan rijdt de trein gewoon door. Heeft de conducteur het wel gezien, dan stopt hij de trein en dit veroorzaakt weer vertraging voor de rest van de trein. Mensen kunnen hun overstap niet halen of komen te laat op hun bestemming aan. Dit komt dan omdat een iemand zo nodig de trein nog moest halen, zonder te denken aan anderen. Op het bord staan de vertrektijden, niet de instaptijden. De sluitingsprocedure is dat de trein 20 seconden voor vertrek de treindeuren sluit, behalve die waar de conducteur staat. 10 seconden voor vertrek controleert de conducteur of er nog reizigers vastzitten of problemen hebben en daarna kan de trein pas rijden. Onze opvatting over fluiten moet echt veranderen. We veroorzaken vertraging met tussen de deur springen. We vallen de conducteurs lastig als we te laat aankomen, die moet weer een preek geven, terwijl die gewoon rustig zijn werk wil doen. Fluiten betekent niet een sprintje trekken. Fluiten is niet hetzelfde als oranje licht, maar fluiten is deuren sluiten. 

Fluiten is niet hetzelfde als oranje licht, maar fluiten is deuren sluiten."