Regen, onweer, kans op kleine tornado’s en op bepaalde plekken in het land zelfs code oranje. De weersvoorspelling voor gisteravond zag er niet goed uit. Op een normale avond is dit al niet fijn, maar deze week helemaal niet. Deze week wordt namelijk van maandag tot en met donderdag de avondvierdaagse gelopen. Op meerdere plekken in het land trekt jong en oud er deze week op uit en zo ook in Utrecht. De kinderen lopen veelal met scholen of onafhankelijk en de ouderen zijn afhankelijk van vrijwilligers. De vierdaagse werd afgelast, maar het noodweer kwam uiteindelijk pas later op de avond op gang en de ouderen hebben hierdoor toch nog even een rondje kunnen maken.

Aan lange tafels zitten de ouderen in woonzorgcentrum Tolzicht rustig te praten. Terwijl sommigen uitgebreid met elkaar in gesprek zijn, kijken anderen kalm, half slaperig voor zich uit. “Dat is nou toch ook wat!” roept een oudere mevrouw wanneer de vrijwilligers binnen lopen. “Het hele jaar kijk ik hier naar uit en dan wordt het zomaar afgelast. Hoe kan dat nou.” Vol onbegrip loopt ze langzaam weg met haar rollator voor zich uit. Een aantal anderen knikken instemmend. Door alle voorspellingen is de vierdaagse vanavond afgelast en dat valt niet bij iedereen in goede aarde.

Vrijwilligers delen koffie en thee uit om de ouderen bij elkaar te houden, zodat er toch een gezellig ‘samen zijn’ gecreëerd kan worden. Sommigen besluiten terug te gaan naar hun kamer en anderen blijven. “Ik heb hier toch al rekening mee gehouden” vertelt mevrouw Westhof. “Dan maakt een extra bakje koffie ook niet meer uit.” Op datzelfde moment komt organisator Mirjam aanlopen om de verwarring bij de mensen te ontnemen. “Vanmiddag kreeg ik te horen dat de vierdaagse vandaag niet door zou gaan. Ik heb ervoor gekozen om dit niet door te geven, omdat ik ervoor wilde zorgen dat iedereen alsnog een gezellige avond zou hebben. We zijn hier voor elkaar, dus dan moeten we het ook gezellig maken toch!” De vrijwilligers zijn lichtelijk verontwaardigd. Ze hadden het fijn gevonden als ze op z’n minst op de hoogte waren gesteld: sommigen komen van ver en gingen ervan uit dat het doorging. Een avond met elkaar zitten is gezellig, maar je komt toch met een andere instelling.

Organisatoren en tevens vrijwilligers Mirjam en Hans hebben de avondvierdaagse voor de ouderen in het verzorgingstehuis georganiseerd. Samen hebben ze een kort overleg in de hal om vervolgens bij de mensen terug te komen. “We zijn er nu toch, het is nu zes uur en voor de komende drie uur wordt er nog geen regen verwacht. We kunnen een klein rondje lopen. Dan zijn we er toch even uit.” aldus Mirjam. De ouderen beginnen met elkaar te praten. “Maar mijn vrijwilligster is er niet. Dan kan ik toch niet mee?” roept mevrouw Garssen. Mirjam overlegt met Hans en Mirjam pakt snel haar telefoon. Na een halfuur arriveren er toch nog drie extra vrijwilligers zodat er toch nog even gelopen kan worden. De ouderen maken zich klaar voor vertrek en onder luid gezang vertrekken ze met de vrijwilligers die de rolstoelen vooruit duwen. De typische vierdaagse liedjes zoals ‘een potje met vet, we zijn er bijna en daarboven op de berg’ komen allemaal voorbij en de één zingt nog harder dan de ander.

Na een klein uurtje keren de ouderen terug in het verzorgingstehuis. Sommigen worden direct naar hun kamer gebracht en anderen nemen opnieuw plaats aan de lange tafels. Onder het genot van koffie en thee praten ze nog even na. “Wacht nog even, we hebben nog een verrassing voor jullie” zegt Hans. Hij loopt weg en komt terug met een ijzeren kar met twee bakken erop. Vers chocolade en vanille-ijs, gesponsord door een ijssalon uit de buurt. De ouderen genieten nog even na en keren daarna rustig terug naar hun kamer.

Aanstaande donderdag vindt de intocht plaats en de lopers zullen om half acht beginnen aan de laatste kilometers, onder leiding van de muziek.