Een hoop verdriet, geluk en verwarring. De theatervoorstelling op 27 oktober in de Stadsschouwburg ‘van de koele meren des doods’ is een indrukwekkend stuk, met een sobere en klassieke uitvoering.

Bij binnenkomst in de hal staan er veel mensen te wachten totdat zij de zaal mogen betreden. Het valt op dat het grootste deel van het publiek wat op leeftijd is. De meeste mensen zijn met hun partner gekomen en zitten enigzins ongeduldig te wachten totdat de voorstelling begint. ‘Van de koele meren des doods’ is een roman, waarin het publiek wordt meegevoerd in de wereld van de hoofdpersoon Hedwig Marga de Fontayne. Het boek is geschreven door Fredrik van Eeden en is in 1900 verschenen. Ria (54): ‘’Ik heb het boek al meerdere malen gelezen. Ik hoop dat het stuk hetzelfde niveau heeft als het boek.’’ Ongeveer tien minuten voor het begin van de voorstelling worden de deuren geopend en mag het publiek zich verplaatsen naar de zaal. De mensen gaan glimlachend naar binnen en het lijkt erop dat zij zich verheugen op de voorstelling.

De voorstelling begint hectisch. De hoofdrolspel Hedwig Marga de Fontayne (Hanne Arendze) is rondjes aan het rennen door de straten van Parijs en valt flauw. Zij wordt naar het ziekenhuis vervoerd en ligt uiteindelijk verkrampt in het ziekenhuisbed. De dokter vertelt de zuster dat Hedwig niet wil praten, dus de zuster probeert het zelf. Als de zuster een gesprek met haar aangaat wordt het langzaam duidelijk waarom Hedwig in Parijs is beland en waarom het verre van goed met haar gaat. Hedwig is een gevoelige, intelligente vrouw die uit een aristocratisch gezin komt. Doordat ze in dit milieu is opgegroeid is ze een vrouw met te weinig vrijheid en te veel verbeelding. Haar verwachtingsvolle blikken, haar levendigheid en haar onbewuste zelfzuchtigheid doet veel met het publiek. Tijdens het stuk wordt er veel ouderwetse taal gebruikt, maar het wordt luchtiger gemaakt doordat er af en toe moderne woorden door de zinnen heen worden gebruikt. Hier wordt door het publiek goed op gereageerd. Er wordt gelachen zodra er, eigenlijk ongepaste, moderne woorden worden gebruikt. Hedwig is op zoek naar de ware liefde, maar zij weet niet goed waar ze die kan vinden. Haar moeder is overleden en zij wil door de ware liefde te vinden de zin van het leven terugkrijgen. Als zij de ware liefde vindt kan zij zelf moeder worden. Hedwig is populair onder de mannen en probeert veel mannen uit door haar nieuwsgierigheid en lust. Wanneer zij zich helemaal laat leiden door haar lustgevoelens wordt er lacherig, maar een tikje ongemakkelijk door het publiek gereageerd. Nadat zij de man heeft gevonden die een kind aan haar wil geven komt haar wereld op zijn kop te staan.

Het decor van de voorstelling is bijpassend. Er liggen dekens over de decorstukken heen die er een voor een af worden gehaald. Telkens als dit gebeurt begint er weer een nieuw deel van het verhaal. Naast de bijpassende decorstukken is er ook goed nagedacht over de verlichting. Als Hedwig een klein meisje is wordt er fel licht gebruikt, waarbij een vrolijke sfeer hangt. Naast dit felle licht worden er donkere spots gebruikt die een kille en depressieve sfeer weergeven. Dit zorgt ervoor dat het verhaal geloofwaardiger wordt.

Het publiek is onder de indruk van het spel van Hedwig. Zij probeert tijdens de voorstelling drie keer een einde aan haar leven te maken. Er wordt zo erg meegeleefd met de hoofdrolspeler dat het op de gezichten van de mensen in het publiek is af te lezen. Hedwig schakelt onvoorstelbaar goed van emoties. Eerst is ze een smoorverliefd meisje en daarna een depressieve vrouw. Als ze verliefd is, is dat aan haar gehele lichaamshouding te lezen. Haar adem zit hoog, haar borst staat naar voren en haar lichaam straalt passie uit. Het publiek zit diep in het verhaal, waardoor het vaak te horen is hoe ze mee zuchten of lachen.

Na ongeveer twee intense uren is de voorstelling afgelopen. Er volgt een luid applaus, maar er is tegelijkertijd veel gezucht van opluchting te horen. Het aangrijpende verhaal heeft veel met het publiek gedaan en de meeste mensen moeten er even van bijkomen. Het publiek loopt enigszins verslagen, maar ook vol positieve verbazing de zaal uit. ‘’De hoofdrolspeler speelde zo goed en geloofwaardig, dat de voorstelling zwaarder op mijn maag is gevallen dan ik had gedacht. Het was wel een fantastische voorstelling.’’, aldus Twan (48)