We zijn allemaal steeds vaker bezig met gezond en goed eten, maar als frequente treinreiziger is het soms moeilijk op het station iets verantwoords, betaalbaars en lekkers te halen. Ik begon een zoektocht naar het beste lunchbroodje van Utrecht Centraal. Ik proefde broodjes bij elke eetgelegenheid die vers gemaakte broodjes voor de lunch verkoopt. Ik at broodjes die mij werden aangeraden door het personeel of die als een soort ‘lunchdeal’ werden aangeboden.

Bij Abel’s Deli werken veel enthousiaste mensen.
Foto: Abel's Deli Facebook

Abel’s Deli
Deze nog redelijk nieuwe keten, geïnspireerd op de New Yorkse Deli met Italiaanse inslag, serveert broodjes, maaltijden en hippe poké bowls, salades met de ingrediënten van sushi – niet zo typisch New Yorks dus. Bij Abel’s Deli eet mijn moeder een broodje oude kaas (€ 3,90) en ik een broodje met kip, tomaat, sla, en mosterd-dragondressing (€ 5,25). Hoewel de dressing meer wat wegheeft van een flauwe sandwichspread dan een pittige mosterddressing, smaakt het broodje goed. De kip is gemarineerd in kruiden, ik proef oregano en tijm, en de tomaat en rucola smaken vers. Het broodje kaas is niet slecht, maar maakt ook niet veel indruk. De prijs lijkt vooral gebaseerd op aankleding van de winkel en de vriendelijke medewerkers, want voor ruim vijf euro en bijna vier euro kunnen twee simpele broodjes echt wel iets minder simpel.

Foto: Joanne van Gool

Ed (links): ‘De prijs-kwaliteitverhouding is wel een beetje scheef.’

Enoki Fresh Asian Take Away
Enoki, een keten met ‘licht, verantwoord eten met Oosterse signatuur’, is sinds kort op bijna elk station te vinden. De hele dag worden verse springrolls, bánh mì (Vietnamese stokbroodjes) en dumplings gemaakt. Ik proef twee soorten bánh mì, traditioneel bestaande uit varkensvlees, chilipeper, ingemaakte groenten, komkommer, koriander en pittige mayonaise. Ik waag me aan de kipvariant en de pulled pork (beiden € 4,95). Het broodje met kip is simpelweg niet lekker, de geroosterde paprika smaakt niet vers en te zoet. De zure component die normaal zo belangrijk is, is weggelaten. Verder is het broodje erg koud. Ik wijt dat aan de gedemotiveerde vrouw achter de toonbank die geen zin heeft steeds verse exemplaren te maken. Ze kijkt me boos aan als ik twijfel tussen de vier soorten bánh mì, en daardoor een niet bestaande rij ophoud. Ed van Dijk, die ik tref bij de zitjes naast Enoki, omschrijft zijn broodje met kip als volgt: ‘Dit is gewoon wat ik ervan verwachtte, zo op het station. Het was natuurlijk leuk geweest als het warm was, en daarom is de prijs-kwaliteitverhouding wel een beetje scheef. Ik vind vijf euro duur voor zo’n klein, koud broodje!’ Het varken bevalt mij wel wat beter dan de kip Ed bevalt. De zure ingemaakte kool en komkommer en pittige mayo doen het broodje een stuk beter smaken. Enoki is een vernieuwend en leuk idee, maar om er een echt lekker broodje te eten moet je wat geluk hebben. En misschien een magnetron.

Julia’s
Julia’s een Italiaanse keten, hoofdzakelijk bekend van de groene bakjes pasta, die avondeten bieden dat je veel minder schuldgevoel geeft dan een patatje oorlog van Smullers. Tot 16.00 kan je er ook broodjes kopen. Ze hebben voor die broodjes geen echt menu, maar maken maar gewoon wat ter plekke, vaak met mozzarella of Italiaanse ham. Ik eet bij Julia’s een broodje met mozzarella, tomaat en basilicum. Ik betaal € 3,50, wat misschien weinig lijkt in vergelijking met de andere broodjes, maar veel is als je bedenkt dat de mozzarella smaakt naar rubber en het een klein broodje is. De tomaat is vers en de blaadjes basilicum smaakvol. Het broodje zelf is wat taai en ik ben nog niet over die mozzarella heen. Misschien kan Julia’s het beter bij pasta houden, omdat zij dat als enige doen en daar volgens het meisje dat achter mij in de rij staat wel goed in zijn.

La Place
Deze keten is natuurlijk vooral bekend van de vele vroegere vestigingen in V&D-warenhuizen, maar La Place is nu niet weg te denken van stations. Op Utrecht CS zit de keten naast Enoki. Ik at er een vers pizzabroodje (€ 3,25) en een broodje met tonijnsalade (€ 4,50 ). La Place stelt eigenlijk nooit teleur in kwaliteit, en ook hier, op het station, lonkt de winkel weer met de etalage die vol ligt met vers fruit en de frisse, jonge mensen die achter de toonbank voortdurend bezig zijn nieuwe broodjes te smeren en pizzabroodjes te bakken. Het pizzabroodje is verrassend lekker. De tomatensaus smaakt vers en een beetje pittig, de mozzarella is lekker draderig en smeuïg, de verse cherrytomaatjes bovenop zijn zacht en smaakvol. De bodem is wel wat zout. Het pizzabroodje is heel warm, een fijne afwisseling na het ijskoude Vietnamese broodje. Het broodje tonijnsalade is prima. De tonijnsalade is gelukkig niet zo vol met mayonaise als soms het geval is, en de stukjes appel maken het geheel wat frisser. La Place stelt simpelweg niet vaak teleur, en ook op Utrecht CS maken ze hun doelen, vers, verantwoord en goed eten, waar.

Broodje Gerry
Dit kleine winkeltje zit verborgen aan de achterkant van de passage, ongeveer ter hoogte van spoor 12. Het doet een beetje denken aan bekende Utrechtse keten broodje Mario, met grote witte bollen met Italiaans beleg. Ook verkopen ze, net als bij broodje Mario, pizzapunten. De jongen achter de bar, die Engels spreekt met Italiaans accent, kijkt stomverbaasd en verward als ik vraag of de twee winkels toevallig iets met elkaar te maken hebben. Ik eet er een broodje Caprese voor € 4,50, met tomaat, mozzarella, pesto en rucola, in de hoop dat dit de variant van Julia’s overtreft. Helaas is dat niet echt het geval: het brood is een stuk lekkerder, maar de mozzarella is eigenlijk hetzelfde, plastic-achtig en smakeloos. Er zit een enorme berg rucola op het broodje en het vet druipt van de pesto op je handen. Verder heeft de pesto een beetje een vreemde bijsmaak, alsof er iets inzit dat eigenlijk net over datum is. Ik overweeg nog even om ook een stuk pizza te proberen, maar als ik wat beter kijk zie ik dat de bodem van de pizza zeker drie centimeter dik is en de champignons eruitzien alsof ze er al drie maanden opzitten. Ik vind dat Broodje Gerry de belofte van authentieke Italiaanse broodjes niet genoeg waarmaakt, want een Italiaan zou volgens mij een hartaanval krijgen van de rubberen mozzarella die hier zonder liefde op mijn broodje gesmeten is.

De Broodzaak
Met 32 filialen is de Broodzaak niet weg te denken van Nederlandse stations. Op de meeste locaties opent de bakker al om half zes en zijn er minstens de hele ochtend verse croissants en belegde broodjes te krijgen. Ik eet bij de Broodzaak een bol met mozzarella, pesto en tomaat zodat ik die goed kan vergelijken met Julia’s en Broodje Gerry. De mozzarella is deze keer wat beter en heeft wat meer smaak, maar de pesto smaakt heel chemisch. De tomaat en rucola zijn prima en vers en voor € 3,95 vind ik dit misschien wel de beste van de drie broodjes caprese. Het brood is lekker en daarmee doet deze winkel ook wat hij belooft: goed brood met simpel beleg.

Conclusie
Het stelt me bijna een beetje teleur, maar als winnaar komt La Place uit de bus. Ik had gehoopt dat een relatieve nieuwkomer zoals Abel’s Deli of Enoki een hele nieuwe dimensie aan eten op het station zou geven, maar helaas. Ook De Broodzaak is een prima plek om snel een broodje te halen. Helemaal wild ben ik nog steeds niet over stationseten. Misschien is het de snelheid die winkels op het station moeten hebben om klanten tevreden te houden of misschien rust er een vloek op stations die mensen ervan weerhoudt echt lekker en goed eten te maken. Of misschien is het omdat het station juist een plek is om niet verantwoord te eten, maar simpelweg een flinke zak patat of een broodje döner weg te werken. Wat nu ook de reden is voor het altijd matige eten op stations, troost je met het feit dat de trein je altijd weer terug zal brengen naar je eigen koelkast.