COLUMN Donderdagmiddag en spits op Utrecht Centraal, mensen vliegen door de poortjes en krioelen als wespen in een wespennest om elkaar heen. Maar er is één wesp die keurig stil zit en alle drukte negeert. Er is er één die zich concentreert op de noten van de muziek. De pianospeler.

Ik las vanmorgen in de krant een artikel over een jongen, Bas, die met het bespelen van piano’s op alle stations in Nederland geld inzamelt voor diabetes. Dit raakte me, deze piano’s op verschillende stations betekenen veel meer dan een tijdverdrijver als je de trein weer eens hebt gemist. Toen een man een paar maanden geleden de piano omgegooid had op Amsterdam Centraal was er zoveel ophef in de hoofdstad. De piano staat voor emotie die mensen ondergaan als ze naar het station gaan, zo ook in Utrecht.

De pianospeler kan iedereen zijn. Een oudere man die zijn droom nooit heeft kunnen waarmaken als muzikant. En elke keer als hij uit zijn werk komt en met de trein aankomt op zijn vertrouwde Centraal Station, net voordat hij zich bij de uitgang bevindt, de piano zo alleen voor zich ziet staan. Dan kan hij het niet laten even zijn favoriete pianostuk ‘Für Elise’  te spelen voor zichzelf. Als hij de eerste toetsen aanraakt komt het gevoel terug van de zenuwen van het grote podium en heeft hij spijt van zijn keuze als puber te stoppen met piano, omdat rock nou eenmaal hipper was.

De pianospeler kan ook de conservatoriumstudent zijn die na een lange dag oefenen op dat moeilijke stukje uit Mozart het nog één keer gaat proberen, omdat die grote mooie piano nou eenmaal lonkt en zijn trein toch pas over twintig minuten gaat. Hoe meer kracht deze student geeft, hoe meer reizigers tijdens de spits toch even stil blijven staan om te genieten van het talent wat galmt door de grote stationshal. 

Maar de ultieme pianospeler is toch wel Bas de jongen die speelde voor zijn zieke zusje

Soms is de pianospeler niet één iemand, maar is het een groepje vrienden die vanuit een omliggend dorp een dagje Utrecht heeft, omdat het studiedag is op hun middelbare school. En hoe onzeker ze op het grote station aankwamen, zo zelfverzekerd gaan ze weer weg als ze besluiten om voor de laatste trein terug nog even een koordje te vormen en het nieuwste lied van Ariana Grande te laten horen aan de paar mensen die nog op het station te vinden zijn. Of misschien zingen ze het voor henzelf om te laten zien dat, hoe jong ze ook zijn en waar ze ook vandaan komen, ze samen de wereld aankunnen.

Maar de ultieme pianospeler is toch wel Bas de jongen die speelde voor zijn zieke zusje. Tweeduizend euro was zijn doel. En naarmate de dag vorderde hoe steeds meer pianospelers zichzelf herkende in Bas. Steeds meer mensen zagen de Piano op centraal. Heel Nederland steunde de jonge pianospeler op het station waardoor hij veel meer geld heeft opgehaald als beoogd.

De piano op centraal verbindt, emotioneert en verlicht

De piano op centraal verbindt, emotioneert en verlicht. De piano staat symbool voor het kleine geluk wat je overal kan vinden. Na een lange dag school zie ik een vrouw pianospelen, waarna een man zich aansluit met zang, omdat hij toevallig langs liep en de tekst kent. Er kunnen dan nog zoveel gedachten spelen in mijn hoofd maar het spel van de piano overtreft altijd.