“Onbegrensd Festival is een kunstfestival waarin grenzen opgezocht, onderzocht en doorbroken worden.” Dat was althans de aankondiging zoals die voorafgaand van het festival op Hemelvaartsdag op de website van poppodium De Helling te lezen was. Het draaide om kunst gemaakt door HKU studenten.

Bij binnenkomst in de halfdonkere ruimte, waar een bandje livemuziek staat te maken, worden bezoekers hartelijk welkom geheten. Het valt op dat het nog niet erg druk is. De ruimte is gevuld met ongeveer veertig mensen, jong en oud loopt door elkaar: waarschijnlijk zijn dit HKU studenten en ouders. De meeste bezoekers staan met een biertje in hun hand en boven de muziek uit klinkt geroezemoes en gelach. De zangeres van het bandje roept de bezoekers op om mee te dansen als ze willen, waarna sommige mensen voorzichtig mee beginnen te bewegen met het ritme van de muziek.

Wie naar boven kijkt, ziet dat er boven de ingang honderden portretten van vrouwen hangen. Het zijn linodrukken, gedrukt met verschillende kleuren inkt. Bij elk kunstwerk hangt een bordje waarop de student uitlegt wat het kunstwerk inhoudt. Cas van Dijk, de student die de linodrukken heeft gemaakt, beschrijft dat hij tijdens een onderzoek naar Arabische en Perzische kunst en cultuur stuitte op een aantal memorabele artiesten. “Via deze linodrukken en film probeer ik mijn respect en bewondering voor deze vrouwen te tonen en te delen”. Het is indrukwekkend om te zien hoe de student de verschillende gezichten en uitdrukkingen van de vrouwen heeft weten over te brengen via linodrukken en film.

De linodrukken zijn niet de enige kunstwerken die te zien zijn tijdens het festival. Wie iets verder doorloopt, naar de volgende ruimte, komt in een zaaltje terecht waar verschillende kunstwerken tentoon worden gesteld. Bezoekers die binnenkomen blijven even staan om de hele zaal te bekijken. Het zijn namelijk geen alledaagse kunstwerken die te zien zijn. Op het podium, dat zich achterin de zaal bevindt, staan twee kunstwerken in een installatie-achtige setting. De een, links van het podium, bestaat onder andere uit een stoel, houten plankjes, een net en een geel waarschuwingsbord. De bezoekers die ervoor staan overleggen over wat het kunstwerk in houdt. Wie het bordje met uitleg van Cynthia Blom leest (de kunstenaar), komt te weten dat het een afspiegeling van angst is. De student geeft aan dat er altijd een vorm van absurdisme terug te vinden is in haar kunstwerken. Dat wordt met dit kunstwerk wel opgemerkt door de bezoekers.

Waar ook een aantal mensen aandachtig naar staan te kijken, is een installatie die midden in de zaal staat. Het lijkt een klimrek dat andersom is neergezet. De student die het kunstwerk heeft gemaakt, Sharon Prince, wil dat het een minimalistische en verlaten speeltuin uitstraalt en dat de toeschouwer wordt uitgedaagd om zijn eigen fantasie los te laten.

Wie een rondje langs de kunstwerken heeft gemaakt, kan weer terug naar de hal om van de muziek te genieten. De rest van de avond kunnen de bezoekers genieten van livemuziek van onder andere een dj duo en harde rock, dat tot middennacht doorgaat.