Anne Chris van Doesburg, ook wel de chaotische zwart-witte twijfelaar, studeert Writing For Performance te HKU Theater, is huisdichter bij Uitgesproken Queer te Utrecht, te zien in de voorstelling ‘BOYS WON'T BE BOYS’, 23 jaar, 154 centimeter en hoopt met schrijven de doofpot open te gooien. Op woensdag 19 december was Anne Chris te gast bij ‘Queer Matters #1 | diversiteit in films en series’, een talkshow over representatie en beeldvorming in Tivoli Vredenburg.

Je bent sinds eind 2018 huisdichter bij Uitgesproken Queer. Wat betekent dat voor jou?

‘’Ik treed als vaste dichter op bij evenementen van Uitgesproken Queer. Ik vind het heel gaaf dat ik mag zeggen dat ik huisdichter ben. Het betekent voor mij dat ik een veilige, vaste plek heb waar ik kan experimenteren met wat ik schrijf. En ik kan performen. Ook is het een plek waar ik andere kunstenaars ontmoet en dat geeft me veel inspiratie. Ik vind het heel bijzonder dat het een plek is waar mensen naartoe trekken, die zich verbonden voelen met queer. Het is ontstaan vanuit Jasper en Stef. Ik ben de enige huisdichter. Stef en Jasper dichten altijd, omdat ze de oprichters zijn en het evenement begeleiden. Ze begeleiden het door middel van hun poëzie, wat heel tof is. In de sfeer is voelbaar dat mensen het als een veilige plek ervaren. Er wordt gehuild en ik denk dat dit wel aangeeft dat mensen zich hier veilig en op hun gemak voelen.’’

Zie je schrijven als uitlaatklep?

‘’Ik ervaar voordragen altijd als uitlaatklep. Ik schrijf en maak heel veel en op het podium komt het ineens tot leven. Het lijkt alsof ik dan pas voel wat ik nou eigenlijk doe en heb gedaan. Vervolgens kan ik daarop reflecteren en weer verder gaan. Sinds ik kan schrijven, doe ik dat. Gender en seksualiteit zijn in deze tijd misschien heftige onderwerpen, omdat het best wel bloot ligt. Ik vind het geen probleem om mezelf bloot te geven, al vind ik het wel heel eng.’’

Wie of wat heeft jou geïnspireerd?

‘’Het gezin waarin ik opgroeide was hectisch en er gebeurde veel. Ook bij mezelf, in mijn ontwikkeling gebeurde veel. Ik groeide op in een lichaam waarin ik mij niet thuis voelde. Toen ik opschreef wat er allemaal gebeurde, had ik het gevoel dat ik er ooit heel graag een boek over wilde schrijven. Ik besefte dat de ervaringen die ik nu beleef niet zomaar kunnen of mogen worden besproken, of het wordt gewoon niet gedaan. Ik voelde wel de urgentie om het te bespreken. Tijdens de puberteit kwam bij mij het besef dat het leven best zwaar en moeilijk kan zijn en dat ik dat wilde opschrijven en delen.’’

Tim Hofman noemde het in een tweet ‘een massapsychose met aan hashtag’ en iemand anders zei dat dit de manier is waarop je homoseksuele jongeren en kinderen de weg wijst naar zelfdiscriminatie, zelfhaat, depressie en liever niet meer willen leven. Wat is jouw mening over de Nashvilleverklaring?

‘’Het is een ramp en heel eng. Afschuwelijke mensen zullen altijd op deze wereld blijven. Ik word er heel verdrietig van dat zoiets bestaat. Ik ben zelf niet gelovig, maar ik heb wel op een gelovige basisschool gezeten en daar heb ik niet echt veel plezier gehad. Ik vind het jammer dat dit vanuit het geloof ontstaat. Het geloof heeft in principe niks tegen homoseksualiteit, maar het is de mens die achterlijk is en zulke dingen erbij bedenkt.’’

Ben je bang voor de mening van anderen?

‘’Dat ben ik heel lang geweest. Ik wilde altijd graag goedkeuring van anderen, uit onzekerheid om mezelf te zijn. Ik was bang dat ik niet meer geliefd zou zijn. Ik ben nog steeds in het proces om los te laten wat mensen van me vinden. Over twee maanden onderga ik een operatie om een platte borstkas te hebben. Ik vind het super eng. Ik ga de maakbaarheid van de mens omarmen, maar ik weet dat veel mensen mij niet zullen omarmen en dat het een heel ander leven voor mij gaat worden. Ik krijg gelukkig ook heel veel positieve reacties en daar hou ik me echt aan vast. Je leeft maar een keer. Als je de kans om zo veel mogelijk te doen wat jij wilt en waar jij je goed bij voelt niet pakt, loop je heel veel mis. Ik wil de inspiratie naar anderen uitdragen om lef te hebben, ook al is het heel eng.’’

Wat wil je in de toekomst zeker nog doen?

‘’Ik wil een toneelstuk maken over mijn ervaring van transgender zijn. Ik wil graag een korte film maken over iemand die transgender en gekleurd is, want ik vind dat de gekleurde mens veel te weinig aandacht krijgt in deze wereld en in de media. Ooit wil ik ook een boek schrijven. Vorig jaar dacht ik nog dat ik actrice en moeder zou worden. Dat waren mijn grote dromen. Toen zijn beide dromen geknapt. Ik kon de toekomst niet meer goed voor me zien. Ik had ook niet verwacht dat ik op een schrijversopleiding terecht zou komen. Ik weet niet hoe het allemaal gaat lopen. Wat ik wel weet, is dat ik altijd wil blijven schrijven.’’