Italiaanse romantische komedie Il colore nascosto delle cose is liefdevol, maar tegelijkertijd af en toe pijnlijk. Bijvoorbeeld wanneer Matteo, vlotte reclameman en ijverig versierder, voor de blinde osteopaat Emma valt, maar er ook andere relaties op na houdt. De romantische komedie is voortgekomen uit regisseur Silvio Soldini’s documentaire Per altri occhi uit 2013 over het leven van blinden. Il colore nascosto delle cose maakt duidelijk dat mensen niet al hun zintuigen nodig hebben om een ander iets te leren.

Soldini’s interesse in blinden begon toen hij een blinde fysiotherapeut kreeg en besefte dat hij het leven van blinden in stereotypen zag. Dit wekte bij hem nieuwsgierigheid op naar hoe dat leven echt is, en daar kwam zijn documentaire uit voort. Het materiaal uit de documentaire gaf hem vertrouwen in een fictiefilm met een blinde hoofdpersoon, zonder de consequenties van blindheid ernstig te overdrijven of te dramatiseren, zo verklaarde hij in een interview met De Wereld Morgen.

Zo zijn de thema’s in de film ook universeel, en niet alleen toepasselijk op een relatie tussen een blind en een ziend persoon. Ieder meisje, blind of niet, leert van haar ouders om mannen als Matteo (Adriano Giannini) te vermijden. Dat maakt Dennis Smit, bestuurslid van Italiaanse culturele vereniging Dante, al duidelijk tijdens zijn inleiding, die hij houdt ter gelegenheid van de première in het Louis Hartlooper Complex. Matteo heeft verschillende vriendinnen en liegt tegen iedereen over de kleinste dingen, zodat hij kan doen wat hij wil wanneer hij het wil. Matteo ontmoet Emma (Valeria Golino) tijdens een bedrijfsuitje waarbij de collega’s in het donker een gesprek met een blinde aangaan. Hij maakt een opmerking over haar ‘sexy’ stem. Haar (non)-reactie is de eerste keer dat de kijker merkt dat Emma een stuk volwassener is dan de puberale en arrogante Matteo.

De twee ontmoeten elkaar steeds weer, door toeval en door slimme trucs van Matteo, in de osteopathie-praktijk van Emma, in een kledingwinkel waar Emma met een ziende vriendin aan het shoppen is. Later spreken ze af om iets te drinken, samen te koken en naar het bos te gaan. De twee groeien naar elkaar toe en helpen elkaar. Matteo helpt Emma bij zich oriënteren in nieuwe ruimtes en de goede wijn uit de kast pakken, Emma Matteo bij volwassen worden en zijn arrogante houding van zich af schudden. Het is romantisch, maar tegelijkertijd is het lastig je als kijker over te geven aan de blijdschap en romantiek, omdat Matteo bezig is met zijn andere vriendinnen en ondertussen ook nog zijn gebroken familie verwaarloost. Tijdens de film wordt steeds duidelijker dat Matteo Emma misschien wel veel meer nodig heeft dan andersom.

De hele film is stijlvol, van het typische bachelor-appartement van Matteo tot het sprookjesachtige bos waarin de twee een romantisch gesprek hebben. Het heeft niet de standaard Italiaanse sfeer van een Bertolli-reclame: La Famiglia aan een tafel vol met lekker eten ontbreekt. Enkel de arrogantie en ijdelheid van Matteo en de snelle, vaak verhitte gesprekken geven de film nog wat stereotype Italiaanse kleur. Il colore nascosto delle cose is een makkelijke film om bij weg te dromen. De focus op het dagelijkse leven van personages maakt het makkelijk het verhaal te vertalen naar je eigen leven, en daarbij te leren dat je altijd kan leren van elkaar.