In uitbundig kostuum vechten in een wereld vol trollen en orken of je onderdompelen in een wereld vol magie. LARP (Live Action Role Play) is een fenomeen waar veel mensen een beeld bij hebben maar waar weinig mensen het fijne van weten. Jan-Willem doet zelf aan 'nordic larping', een meer realistische vorm van larp waarbij theaterspel, samenwerking en maatschappelijke thema’s centraal staan. Hij vertelt over het genre en zijn affiniteit met het larpen. En nee, elven en trollen zijn dus niet per definitie geïncludeerd. ''De verhaallijnen van nordic Larp zouden de film-noirs onder de films zijn.''

Wanneer Jan-Willem plaats neemt aan tafel ligt er al een stapel Larp-boeken klaar. ”Hoe veel tijd heb ik?”, vraagt hij, en hij begint zijn verhaal. ”In mijn studententijd ben ik begonnen met ‘tabletop’, een spel waarbij je, gebonden aan regels, een verhaal maakt. Je zit met een groep vrienden, je hebt een biertje erbij, je bent samen verhalen aan het maken en dat is gewoon gezellig.” Deze verhalen gaan over heldendaden en zijn vaak Lord of The Rings gerelateerd. ”Zo ben ik dit hier en daar gaan doen, en dit vond ik leuk. Zie het als een complex bordspel maar dan verhalend.”
Hij pakt pen en papier en tekent gedetailleerd uit van welke genres hij heeft geproefd tot hij bij nordic Larp strandde. Enkele jaren na zijn tabletopdebuut deed hij mee aan wat zijn eerste ‘Fantasy Larp’ zou gaan worden. ”Ik vond er helemaal niks aan. Het was eigenlijk gewoon in twee groepen op elkaar afstormen met een rubberen zwaard in je hand en proberen elkaar zo hard mogelijk te slaan.” Desalniettemin begon hij een paar jaar later aan een nieuw genre genaamd ‘vampire’ dat hem goed beviel. ”In plaats van enkel bezig zijn met het uithangen van de held gaat het bij vampire over macht en tragiek. Je bent hier echt bezig met de vraag ‘wat raakt mij als persoon?’ Het is hierdoor een veel meer politieke manier van spelen. Zo had ik ooit een karakter bedacht dat een medicijn had ontwikkeld dat verslavend werkte. Ik had altijd een afzetmarkt. Op deze manier heb ik heel veel macht naar mijzelf toegetrokken had ik alles onder controle. Niemand had door dat ik dit aan het doen was. Ik vind het denkwerk dat vampire vereist heel leuk. Daarnaast heb ik veel van vampire geleerd. Zo kreeg ik soms feedback van anderen op een aantal van mijn eigenschappen. Zo heb ik van mezelf geleerd dat ik ook in het echte leven heel makkelijk mensen meekrijg. Uiteindelijk lopen je karakter en je persoonlijkheid echt in elkaar over.”

Dankzij het larpen ben ik de drijfveren van een persoon belangrijker gaan vinden dan hun doelen.


Toch is er een genre waar Jan-Willem duidelijk zijn voorkeur heeft liggen: het nordic larpen. Terwijl hij in duidelijke kolommen schetst welke varianten het larpen dan wel kent vertelt hij over het genre. ”Nordic Style is veelal psychologisch en heeft vaak een link met improvisatietoneel. Hier gaat het niet om wat je bereikt maar om hoe je dit bereikt en wat voor spel je hierdoor hebt. Zo speelde ik ooit mee in een Larp die zich afspeelde tijdens de tweede wereldoorlog. We werken allemaal als recruiter bij de Duitse politie. Iedereen had een andere achtergrond en motieven maar je wist niet van elkaar wat deze waren. We moesten naar een gestrande trein toe om de voorraad te plunderen. Daarna kregen we plots te horen dat we vervolgens terug moesten naar het dorp met als opdracht het hele dorp uit te moorden. We werden vervolgens in een klein donker kamertje opgesloten. Dit stelde de busrit erheen voor. Je gaat dan echt met elkaar in gesprek. In dit kwartiertje in de bus merk je echt dat je allemaal met andere achtergronden en beweegredenen toneelspel maakt. Je bent veel bezig met emotie en het opbouwen van relaties met anderen, en dat vind ik het allermooist aan larpen. Je leert echt beweegredenen van anderen onderzoeken, en wat dit mij heeft geleerd over het echte leven is dat je niet altijd jouw eigen doelen moet projecteren op anderen, maar dat je je bewust moet zijn van het feit dat iedereen een eigen achtergrond heeft.” Waarom het echte leven dit inzicht niet geeft maar het spelen van een fictieve scéne wel kan Jan-Willem verklaren. ”In het echte leven ben je soms gehaast en minder bewust van dingen.” Hij gaf een voorbeeld: ”Ik kom uit een hecht gezin en heb ook nu een hecht gezin. Voor mij is het gezinsleven heel belanrijk en vooral heel vanzelfsprekend. Het is voor mij ontzettend moeilijk om mij in te leven in hoe het is om in een gebroken gezin te leven. Tijdens het Nordic larpen ondervind je dit ineens aan de lijve. Je komt ineens zelf in zo’n situatie terecht. Dankzij het larpen ben ik de drijfveren van een persoon belangrijker gaan vinden dan hun doelen.”

Tijdens het bladeren door een fotoboek stuit Jan-Willem op een Larp voor kinderen. ”Ik werk zelf als vrijwilliger bij spellenwinkel ‘subcultures’ aan de Oude Gracht. Samen met hen organiseer ik nu kids-larps. We hebben maximaal 250 deelnemers en bij elke Larp is er een wachtlijst. Kidslarp is erg populair, mijn kinderen larpen nu zelf ook.” Wat zijn vrouw er van vindt? ”Die snapt er helemaal niets van. Ze heeft ooit een keer met een tabletop meegedaan maar na afloop bleek het toch niet haar spel te zijn.” Zelf heeft Jan-Willem als ICT’er zijnde een kantoorbaan waar mogelijkheden tot expressie ver te zoeken zijn. In het larpen kan hij zijn ei wel kwijt. ”Ik ben als ICT’er altijd heel analytisch aan het denken. Dat gaat wringen op ben duur. Uiteindelijk heb je juist iets nodig waar je toch een stukje creativiteit in kwijt kan.”
Toch adviseert Jan-Willem iedereen om gewoon een keer mee te doen. De acteerbarrière zou er namelijk niet zijn gezien er helemaal geen publiek aanwezig is. ”Iedereen is goed in iets. Als je niet goed kan acteren, dan kan je bijvoorbeeld wel goed zijn in redeneren. Anderen zijn weer heel fysiek en anderen willen juist weer muziek maken. Iedereen kan op zijn eigen manier in zo’n wereld meespelen, en dat maakt larpen zo leuk.”

    De volledige naam van de geïnterviewde is bekend bij de redactie