COLUMN - Wat wil ik? Dat is een vraag die ik mezelf de afgelopen tijd héél vaak stel. Het enige wat ik kan denken is “ik heb geen flauw idee”. Maar wie weet het tegenwoordig wel? Wanneer ik in mijn tiende ‘mental breakdown’ van de maand zit, zegt mijn vader “je moet het wel als een luxe zien, al die studiekeuze tegenwoordig”. Hierin heeft hij uiteraard gelijk. Maar dat is dan even niet wat ik wil horen, pap. Mijn vader is iemand die altijd wijze raad paraat heeft. Dát is pas een luxe. Zo iemand om je heen. Maar ik, en vele leeftijdsgenoten om mij heen, weten het gewoon simpelweg niet.

Al die keuze, die luxe, is bijna teveel. Hierdoor gaan mensen, waaronder ikzelf, heel snel rondkijken op andere plekken wanneer ons één ding niet zint aan waar we nu mee bezig zijn. Is dat ene vak niet leuk? Dan gaat het in de klas al snel over wie er allemaal al twijfelt over de studie. Neem nu deze weken, we zitten nu vlak voor de deadlines. Nou, dan ben ik niet te genieten kan ik je vast vertellen. De continue stress, heen en weer gaan tussen “ik red dit makkelijk” en “hoe ga ik dit OOIT redden”. Mijn moeder zei vanmiddag tegen me “jeetje waarom ben je zo chagrijnig, gaat het wel goed?”. Zelf merk ik ook wel dat ik niet het blije ei ben, wat ik ben zonder deze vreselijke schoolstress.

Ik merk dat ik in deze periode ga twijfelen aan van alles. Mijn vriend heeft het denk ik het zwaarst te verduren van allemaal. Die arme jongen. Continu zit ik te klagen over dat school me te veel word, dat ik moe ben en dat ik gewoon een winterslaap wil houden. En hij moet maar blijven zeggen dat het wel goed komt en dat ik het kan. Uiteindelijk, heeft hij gelijk. Over twee weken, wanneer ik alles heb ingeleverd, hoor je me weer blij en trots praten over het geweldige vak journalistiek en hoe gelukkig ik wel niet ben in de mooie stad Utrecht. Maar nu nog even niet. Want ja, jongeren en hun besluiteloosheid. Is dit een ‘millennial’ ding? Of ligt dit gewoon aan mij?