Leraren. De mannen en vrouwen die ervoor zorgen dat je schooltijd verdraagzaam is en je enigszins met plezier naar school gaat. Of juist niet. De leraren leren jou de dingen die je moet weten. De één is nog meer gedreven dan de ander. Maar uiteindelijk willen ze allemaal hetzelfde: het laten slagen van zoveel mogelijk leerlingen. Het zijn personen waarvan je af en toe zwaar genoeg krijgt of juist uitkijkt naar zijn of haar les. Ze verwachten veel van ons, maar andersom zorgen ze er ook voor dat de leerlingen veel van hun verwachten.

Naast alleen ‘leraar zijn’, voeren ze allerlei taken uit. De één helpt met het onderhouden van de website, de ander in de mediaruimtes, weer een ander helpt op middagen met informatie verspreiden en dan heb je ook nog zoiets als een SLB-er. Een afkorting voor een studieloopbaanbegeleider. Voor sommige, erg betrokken, docenten is dit een perfecte roeping. Zo kunnen ze contact hebben met de leerlingen en er niet alleen zijn op de momenten dat het goed gaat, maar ook wat kunnen betekenen als het minder goed gaat. Maar niet voor iedereen is deze titel weggelegd.

Aan het begin van het schooljaar zei de toegewezen SLB-er tegen onze klas: “Aan het einde van het jaar ken ik al jullie namen! Echt waar, daar ben ik goed in.” Vervolgens schreef hij per persoon onze hobby’s op, waar we vandaan kwamen en wat we met de studie journalistiek willen bereiken. Hij legde de lat hiermee gelijk erg hoog voor zichzelf maar alle leerlingen konden dit erg waarderen. Wanneer iemand zoveel interesse in je toont, geeft dat toch een goed gevoel.

In de weken en uiteindelijk maanden die volgden werd het contact met de SLB-er minder en minder, tot er in januari opeens ‘verloop’ gesprekken gevoerd moesten worden. Hoe gaat het nu met je, waar loop je tegenaan en ben je van plan om het jaar af te maken? Geen onbelangrijke kwesties voor iemand in zijn of haar eerste jaar. De gesprekken werden vanaf de SLB-er verschoven en verschoven en hebben uiteindelijk nooit plaatsgevonden. Niet dat er vanuit de leerlingen veel vraag naar was, maar toch. De overweldigende interesse die er aan het begin van het schooljaar was, was inmiddels ver te zoeken.

Eind mei volgde opeens een mail dat we een les speciaal voor SLB zouden krijgen. Eenmaal in de les aangekomen, was de docent meer verrast over de lage opkomst dan wij zelf. Dit was immers wat er van onze klas was overgebleven. Lichtelijk verbaasd begon hij de presentatie over de laatste weken die naderden. Er werd een tevergeefse poging gedaan om een gesprek met ons aan te knopen, maar wat al snel duidelijk werd, was dat hij meer namen was vergeten dan had onthouden. Bij het inplannen van de laatste gesprekken van het jaar, werd dit opnieuw pijnlijk duidelijk. De namen die hij vlak daarvoor had gehoord vanuit de klas, gebruikte hij bij de verkeerde personen en sommigen moesten zelfs hun achternaam noemen omdat hij de voornaam niet wist. En dat terwijl er maar zeven mensen waren.

Een fout maken is menselijk. Iets vergeten absoluut ook. En hoeveel studenten lopen er op school wel niet rond? En buiten school om zal deze docent vast ook nog wel verplichtingen hebben.  Maar als deze docent de lat voor zichzelf niet zo hoog had gelegd, hadden de leerlingen dat ook niet van hem verwacht. Want zo werkt het toch? Wanneer iemand zegt dat hij of zij ergens heel goed in is, verwacht je (onbewust) ook resultaat. Wanneer dit dan niet gebeurt, voelt het alsof je teleurgesteld wordt. Zo ook door deze docent. Gelukkig is het bijna vakantie. En heeft hij dan een paar weken de tijd om op te laden en zich voor te bereiden op de nieuwe leerlingen die volgend jaar onze plek zullen innemen.