De strijd om gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen is nog niet gestreden volgens Justine van de Beek (20), oprichtster van het jongerenplatform Stellingdames en Prof. Dr. Maaike Meijer (68), in de jaren ’70 spreekbuis van het opkomend feminisme, later hoogleraar genderstudies en nu auteur en onderzoeker. Zij spreken het publiek toe tijdens Een lezing over feminisme aan de hand van gebeurtenissen van vroeger en nu. De lezing vindt plaats bij de Studium Generale onderdeel van de Universiteit van Utrecht.

Justine betreedt het podium van het statige academiegebouw op het Domplein. Ongeveer 300 belangstellenden luisteraars applaudisseren en zijn vervolgens muisstil om naar de woorden van Justine te luisteren. Justine laat foto’s zien, foto’s van meisjes die een statement willen maken. Meisjes die shirts dragen met de woorden ‘girlpower’ en ‘feminism’. Vervolgens laat Justine schokkende beelden zien van meisjes van dezelfde leeftijd die in Bangladesh, onder erbarmelijke omstandigheden deze shirts aan het bedrukken zijn. ‘’is dit nou feminisme, gelijkwaardigheid onder vrouwen?’’ vraagt Justine aan de zaal. De zaal zwijgt en hier een daar kijken vrouwen schuldig naar de shirts die zij dragen. De shirts die zij speciaal aan hebben gedaan voor deze lezing om op hun manier een statement te maken. Justine heeft de volledige aandacht van de zaal.

Voor Justine haar verhaal verder vertelt legt zij het publiek twee stellingen voor: ‘’ik geloof in de gelijkheid van man en vrouw’’. Het hele publiek gooit hun hand in de lucht. Vervolgens wordt de stelling: ‘’ik ben een feminist’’ voorgelegd. Weer gaat een groot gedeelte van de handen omhoog maar er zijn ook twijfelaars of mensen die hun hand helemaal niet opsteken. ‘’ik peil mijn publiek graag aan de hand van deze twee stellingen, op deze manier weet ik hoe mijn publiek in het onderwerp feminisme staat en dit is voor mij sfeerbepalend’’. Justine begint met het uitleggen wat voor haar het begrip feminisme inhoudt. ‘’Feminisme is een divers en ruim begrip, er is geen handleiding voor en er zijn ook geen ledenvergaderingen waarin besproken wordt wat wel en niet mag, hoewel dit soms best handig zou zijn’’. Van de Beek vertelt ook haar verhaal omtrent slutshaming: ‘’Het fenomeen waarbij vrouwen op basis van vermeende seksuele activiteiten worden gedenigreerd’’. Van de Beek benadrukt hier dat het vooral gaat om het ‘’vermeende’’ want bij slutshaming gaat het vooral over wat er over iemand gezegd en gedacht wordt en niet over wat er zich daadwerkelijk afspeelt. In de zaal knikken een aantal mensen en laten hiermee zien dat ze het eens zijn met de uitspraken die worden gedaan.

‘’lesbisch zijn is geen probleem, het is de oplossing’’ – prof. Dr. Maaike Meijer (68)

Prof. Dr. Meijer spreekt over feminisme van vroeger. Ze vertelt hoe zij belangrijk werd voor deze beweging, hoe zij medeoprichter werd van Paarse September, de lesbische feministische beweging. Ook spreekt zij zich uit over hoe zij destijds in de maatschappij stond en hoe zij daarop terugkijkt. Meijer maakt zo nu en dan een grapje, dit wordt door de meeste bezoekers goed ontvangen maar er vallen ook wat moeilijk kijkende blikken waarschijnlijk omdat mensen zich niet kunnen vinden in de mening die wordt uitgesproken tijdens deze grappen. Meijer heeft het over de lesbische vrouwenbeweging; Paarse September. In de maatschappij werd dit gezien als probleem, er werd niet geleefd volgens de ‘’heteronorm’’. Zij ondervond dit probleem echter niet, zij vond lesbisch zijn juist de oplossing voor het seksisme. ‘’Er is dan ook geen sprake meer van ongelijkwaardigheid’’ In de zaal wordt gelachen om de uitspraak die Meijer doet.

Dan is er ruimte voor publieksinteractie met de twee sprekers. Het luisterende publiek slaat om in een participerend publiek, de mensen stellen enthousiast vragen aan de sprekers en er komen discussies tot stand. De aanwezigen stellen vragen omtrent gender en seksisme. Hieruit volgt een opmerking van Meijer: ‘’ ik ben geen vrouw, dat is een misverstand. Ik ben ook geen man. Ik doe niet mee aan dat man/vrouw gedoe’’. Er volgen kritische blikken maar ook een daverend applaus. Daarmee komt de lezing tot einde.