Dinsdagmiddag, ik stap net in de trein op weg naar huis nadat ik tien minuten op Utrecht Centraal sta te wachten. Eenmaal in de trein ingestapt zoek ik naar een tweede klas zitplaats. Na een rondje door de coupé, vind ik eindelijk een zitplek. Ik log op het wifi-netwerk in, en scroll door het nieuws heen. ''NS vreest meer autogebruik door duurdere treinkaartjes'' mijn eerste reactie: geldwolven.

Vanaf mijn twaalfde reis ik bijna dagelijks met de trein. Ik koos als een van de weinige in mijn klas voor een middelbare school uit de buurt. Elke dag stapte ik in bij Zaandam en stapte ik uit bij Castricum. Vier jaar lang maakte ik tweemaal daags een treinrit van veertien minuten. Het heeft mijn ouders 4400 euro gekost. Een gigantisch bedrag voor een treinrit van nog geen kwartier, als je het mij vraagt.

Dit jaar begon ik met mijn studie in Utrecht. Een enkele reis van Zaandam naar Utrecht kost mij 9,30 euro. Een bedrag dat ik, zelfs na een uur werken, niet verdien. Dit bedrag tweemaal op een dag betalen is veel geld. Niet alleen voor een student, ook voor veel mensen in andere situaties. Mensen zonder auto, mensen met een laag inkomen, mensen die voor het milieu liever gebruik maken van de trein, enzovoort. En dan te bedenken dat ik nog een studenten ov heb voor doordeweeks reizen, waardoor het iets minder pijn doet.

Toen ik deze bewuste dinsdagmiddag las dat de huidige prijzen van treinkaarten omhooggaan, voelde ik iets in mij opborrelen. Een raar te omschrijven boos en verontwaardigd gevoel. ”En al die mensen die amper rond kunnen komen dan, die worden zo nog minder gestimuleerd om er eens op uit te gaan” zegt een stemmetje in mij. De aanpassing heeft te maken met de verwachte inflatie en de verhoging van het lage btw-tarief van 6 procent naar 9 procent, lees ik op de website van de NS. ‘Boeit me niet’, denk ik vanbinnen.

Terwijl ik het bericht wegklik, kijk ik naar de eerste klas coupé. Helemaal leeg. Ik vind het al jaren onzin dat precies dezelfde stoelen in een andere kleur, achter een ander schot, niet gebruikt mogen worden door mensen die óók een kaartje hebben gekocht, maar daar minder overdreven veel voor betaald hebben. ‘Hoppa, gewoon weghalen die eerste klas’, bedenk ik me.’ Zo niet meer van deze tijd.’

Een paar dagen geleden kreeg een man nog een boete voor het zitten op een eersteklasstoel. We reden Utrecht Centraal binnen toen de man staande werd gehouden door een conducteur. ‘Meneer, ik moet u een boete geven’, zei de conducteur. De bewuste man op de eerste klas stoel probeerde de conducteur zijn onschuld te bewijzen. ‘Ik zit inderdaad op deze stoel, maar ik betaal ook voor een plaats in deze trein’, zei hij. ‘Ik kan notabene amper staand een plek in deze trein vinden.’ ‘En die prijzen van die kaartjes zijn ook niet normaal’. Ik geef de man snel een bevestigende blik om te laten merken dat ik achter hem sta. Ik had immers niet het lef om hetzelfde als hem te doen.

Want laten we nu eerlijk zijn, inflatie of btw, de burger voelt het wederom in zijn portemonnee…