‘Van de koele meren des doods’ werd in 1900 als roman geschreven door Frederik van Eeden. Ruim 100 jaar later heeft regisseur en toneelschrijver Ger Thijs er een vernieuwde versie van gemaakt met Hanne Arendzen in de hoofdrol. Niet het perfecte stuk voor als men een avondje gezelligheid wilt, maar wel ontzettend geschikt voor wie op zoek is naar toneel van hoge kwaliteit.

Het toneelstuk begint lichtelijk chaotisch. Hanne Arendzen, die de rol van hoofdpersoon Hedwig Marga de Fontayne speelt, valt midden op een straat in Parijs flauw. Ze wordt door omstanders naar een ziekenhuis gebracht, waar ze in paniek wakker wordt. Eenmaal onderzocht door een dokter wordt het duidelijk dat ze geen woord kwijt wil over hoe ze in deze situatie terecht is gekomen. De dokter geeft het op en stuurt een zuster naar Hedwig toe. Met de komst van de zuster begint het verhaal. De jonge Hedwig wordt verliefd op de schilder Johan (Willem Voogd), maar kan door de verschillen tussen hen geen relatie met hem aangaan. Hedwig is immers een vrouw uit een aristocratisch milieu, terwijl Johan een weesjongen is. De juiste huwelijkskandidaat voor Hedwig lijkt haar neef Henri (Vincent Croiset), maar ook die liefde is van korte duur. Langzamerhand wordt duidelijk dat Hedwig aan depressiviteit lijdt. Als ze eindelijk trouwt met Gerard (Tijn Docter) lijkt haar leven voor heel even perfect. Dat geluk is echter tijdelijk. Ze is niet gelukkig in haar huwelijk en besluit op zoek te gaan naar het geluk wat ze verdient. Dat geluk kan ze, hoe graag ze het ook wilt, nergens vinden.

Hanne Arendzen is geknipt voor de rol van Hedwig. De manier waarop ze Hedwig haar geestesziekte neerzet zorgt ervoor dat iedere toeschouwer opgeslokt wordt in haar spel. Hanne schakelt moeiteloos tussen de jonge, verliefde Hedwig en de volwassen, geesteszieke Hedwig. Hoe dichter je bij het toneel zit, hoe meer ze je meeneemt in haar verhaal.

‘Van de koele meren des doods’ laat de tragische levensweg van een jonge vrouw zien. Het laat zijn toeschouwers somber, maar niet hopeloos achter. Na anderhalf uur klinkt er een zucht van verlichting door de zaal. Het einde is nabij, wat na het intense toneelstuk maar goed is.