Het welbekende lunchpauzeconcert vindt, vandaag, donderdag 2 november, in Tivolivredenburg plaats. Het is een drukte van belang voor de Grote Zaal, de plek waar om 12.30 het concert zal beginnen, verzorgd door Dana Zemtsov en Anna Fedorova.

Het aandeel ouderen onder de bezoekers is aanzienlijk. Zij zitten immers ruimer in hun vrije tijd. Wie krijgt er van de baas een lunchpauze die ruim vijf kwartier duurt. Want zo lang duurt het concert. 

Dana Zemtsov en Anna Fedorova zijn jonge talenten die nu al ruimschoots hun sporen verdiend hebben. Dana (1992), geboren in Mexico, kreeg de liefde voor de (alt)viool met de paplepel ingegoten. Haar ouders zijn beide altviolist en gaven haar vanaf haar vijfde al vioolles. Anna Fedorova (1990), geboren in Oekraïne kent eenzelfde achtergrond. Beide ouders zijn eveneens musicus en hebben ook haar vanaf haar vijfde levensjaar les gegeven, in dit geval pianoles. Op haar zesde speelde zij al voor publiek!

Beide talenten hebben al heel wat prijzen in de wacht gesleept en met verschillende beroemdheden samengewerkt, zoals Jaap van Zweden. Zij hebben al verschillende cd’s op hun naam staan en werken nu samen aan een nieuw album.

Helemaal in de nok van de Grote Zaal heb je het beste zicht op het podium. Het is een gezellig geroezemoes in de zaal, maar als iets na half één de lichten doven is het meteen muisstil. Onderstaand enkele bijzondere uitvoeringen van het duo.

Allereerst, de aftrap met het werk van Rebecca Clarke, Sonata voor piano en viool. Met dit stuk won Clarke in 1919 bijna de Chamber Music Prize. Het was echter ondenkbaar dat een vrouw Ernest Bloch, haar rivaal, zou aftroeven. Ironisch genoeg wordt er later tijdens dit lunchconcert een werk van Bloch gespeeld.

Een prachtig samenspel tussen piano en viool, waarbij met name de viool de hoofdrol speelt. Het vioolspel is anders dan menig oor gewend is. Niet zacht, ontroerend, melodieus, maar wild en opzwepend. Bijna ‘moderne’ muziek. Misschien niet een stuk dat de doorsnee smaak zal behagen, maar zeer uitnodigend om later nog eens te beluisteren.

Ronduit ontroerend is de vertolking van het werk Nigun van Ernest Bloch. Bloch is één van de belangrijkste componisten van Joods getinte klassieke muziek. Hoewel dit werk mij nog niet bekend was, voelde het heel vertrouwd aan. Het weerspiegelt angst, verlies, verdriet en wederopbouw. Het is een heel toegankelijk stuk dat aansluit bij de emoties die ieder mens kent. In die zin is het stuk van Bloch gemakkelijker te begrijpen dan het stuk van Rebecca Clarke.

Er zijn twee intermezzo’s, waarbij Zemtsov en Fedorova allereerst hun cd’s onder de aandacht brengen (die na het concert gesigneerd kunnen worden) en een dankwoord voor allen die het concert en hun verblijf in Nederland mogelijk hebben gemaakt. Onder andere via crowdfunding.

Het lunchconcert eindigt buitengewoon geestig met het stuk Carnaval des Animeaux van Camille Saint-Saëns. In het stuk worden op heel humoristische wijze verschillende dieren uitgebeeld. Afgezien van het humorgehalte, is het ook buitengewoon knap welke geluiden Zemtsov uit haar viool weet te krijgen. Op het laatst plukt ze letterlijk aan de snaren om een ploep-ploep geluid voort te brengen. Dit was een fantastische lunchpauze. Voor herhaling vatbaar!