Gelach, gegiechel, geklungel en bijdehante opmerkingen zijn niet van de lucht tijdens de eerste editie Special International Open Stage. Iedereen is welkom om zich in te schrijven voor een paar minuten achter de microfoon en in de spotlight. Studenten, professoren en enthousiastelingen delen het podium om een klein publiek te vermaken met proza, poëzie, muziek en komedie. Het thema van deze Halloweennacht is verhalen.

De loodzware donkerbruine deur van het ACU wordt opengehouden door een lange jongen verkleed als het Nintendo- videospel-personage Mario. De deur leidt naar een grunge-ogend café met een lichtelijk vervallen interieur.  De kamer waar alcoholische brouwsels en mengsels worden geserveerd geeft een anarchistische indruk. “Aan de bar kan alleen met cash betaald worden”, zegt het Duitse meisje met dreadlocks tegen iedereen die een pinpas omhoog houdt. Naast de bar staat een boekenkast gevuld met titels zoals ‘ Marxisme als filosofie van de Praxis’ en ‘Anti Politika’. Langzaam vult het huiskamercafé zich met Engels sprekende mensen, ieder met een anders klinkend accent. Er is een uur de kans om je aan te melden voor tijd op het podium, om 9 uur zal de voorstelling beginnen.

Het studenteninitiatief ACU is gelegen aan de Voorstraat in de binnenstad van Utrecht. De ruimte is een politiek cultureel centrum; in de ruimte vinden activiteiten plaats zoals politieke infoavonden, kraakspreekuren en benefieten. De ruimte staat ook ter beschikking als vergaderruimte voor ideële en culturele groepen. Daarnaast worden er avonden voor vertier georganiseerd  zoals feesten, films, disco’s en concerten. Vanavond is zo’n avond. Iedereen mag langskomen om te kijken, luisteren of zelf te spreken. Dit nieuwe evenement is elke vijfde dinsdag te zien; niet elke maand dus.

De eerste zeven muzikale noten van het ‘Super Mario Bros’ themanummer worden door de als Mario verklede jongen op trompet gespeeld. “wil iedereen plaatsnemen in de zaal? We gaan zo beginnen”, zegt Mario, nadat hij iedereens aandacht heeft.

De kleine zaal wordt door gedimde rode en blauwe spotlights verlicht.  Langs de muur staan nep waxinelichtjes die zich in het gezelschap bevinden van lege bierglazen. De bankjes en klapstoelen, die afkomstig lijken uit een camping- of strandwinkel, bieden plaats aan zo’n dertig mensen.

Mario heet eigenlijk Jaap en hij leidt de avond. “Iedereen krijgt 7 tot 9 minuten de tijd om zijn verhaal te doen. Na zeven minuten ting ik op mijn glas en na negen minuten toeter ik op mijn trompet, dan moet je echt stoppen”, legt Jaap uit. “Laatkomers mogen op de tafel of op de trap achterin zitten”, voegt hij eraan toe.

Anastasia begint als eerste verteller zingend met haar verhaal over de vrouw die een vlieg inslikte en nodigt het publiek uit mee te zingen. Na haar eerste gedicht heeft ze nog vier minuten over en begint met dromerige ogen, giechelend te vertellen over haar analoge camera. Het publiek reageert hardop op haar verhaal en lacht met haar mee. Intussen lopen Jaap en Jia Jia, een van de organisatoren van de avond, het podium op en af om de microfoon bij te stellen.

Onder andere Anastasia, Jia Jia,  Daniel en Aabhas doen een poging om het publiek op te roepen tot actie, te ontroeren of om te laten lachen. In totaal zijn er zeven artiesten op de avond.

Doormiddel van een gedicht uit Jia Jia kritiek op onze samenleving. “We hebben potentie, maar verandering is essentieel.” Ze roept het publiek aan samen te strijden voor een betere samenleving. “Je kan altijd wat doen”, zegt Jia Jia met verheven stem. De act neemt echt een activistische wending wanneer ze het publiek vraagt te protesteren tegen het kappen van bomen rondom Lunetten aanstaande zaterdag.

Jia Jia wordt opgevolgd door de Afrikaanse Daniel. Hij zingt een volkslied uit zijn dorp in Uganda, gedeeltelijk in het Engels en deels in Swahili. De tekst vertelt over de lijdensweg die hij en zijn dorpsgenoten bewandelen zonder ooit de hoop te verliezen op een beter leven. “De muggen bijten, bijten, bijten. De politie schopt, schopt, schopt. Maar de dag van morgen kan mijn leven weer helemaal op zijn kop gooien.”  Zijn verhaal vertelt hij samen met de klanken van een Afrikaans snaarinstrument, de kora.

Opnieuw wordt er door Jaap haastig aan knoppen gedraaid om de microfoon bij te stellen.

“De volgende persoon is inmiddels onze huiscabaretier. Dit is voor Aabhas de derde keer dat hij bij ons op het podium staat”, kondigt Jaap aan. De Indische Aabhas is de enige die een verhaal vertelt aansluitend bij Halloween. “Ik ga jullie een verhaal vertellen over horror: trouwen en daten”, vertelt Aabhas. De toeschouwers wisselen gegiechel af met geschater als hij vertelt over de druk die hij van zijn familie voelt over het kiezen van een levenspartner.

Na afloop wordt er nagenoten, geklets en gedronken in het cafégedeelte, door zowel de artiesten als de kijkers. Paul vond het onwijs grappig, maar Karen is kritischer. “Een open stage brengt wel risico met zich mee”, begint Karen. “Als je verzekerd wil worden van een gelijkmatige kwaliteit van de verschillende artiesten kan je beter elders je tijd verdoen”, zegt Karen.

Amateurs en professionals, studenten en docenten hebben samen het podium gedeeld om hun eigen verhalen te vertellen. Met verschillende kunstvormen hebben ze de bezoekers geconfronteerd met maatschappelijke problemen en laten lachen met grappige taferelen. Taferelen zoals de als alien verkleedde student die begon met een interpretatieve dans met hoelahoeps. Hij beweegt zich naar de microfoon toe en vraagt zijn toeschouwers ruimteschipgeluiden na te bootsen. Het duurt nog geen seconde en het publiek begint met trillende stembanden en klapperende lippen suizende en zoomende geluiden te maken.