Gisterenavond was het eindelijk zo ver: het was aan Duncan Laurence om met zijn liedje ‘Arcade’ het songfestival naar Nederland te halen. De ontknoping van dit internationale evenement is op verschillende plekken in Nederland te zien. Zo ook in de Kinepolis. De zaal barst uit wanneer de spannende ontknoping plaatsvindt, met Duncan als winnaar.

De grote zaal 1 gaat om acht uur open. Dan is er nog niet veel publiek. Wel is de entree van de ruimte feestelijk versierd met Nederlandse vlaggetjes. Er staat een lange tafel met bakken popcorn – zowel zoet als zout – en vlaggetjes met #TeamDuncan erin. Iedere bezoeker mag zo’n bak pakken voordat hij de zaal in gaat. Tijdens de voorbeschouwing is er nog veel geroezemoes. De mensen die in de zaal zitten hebben oranje shirts aan of de vlag op hun wang geschminkt.

Het finale-optreden
Rond 9 uur, als het Songfestival echt van start gaat, begint de zaal wat voller te raken. Elke keer als er ook maar iets over Nederland op het scherm verschijnt, gaat de hele zaal enthousiast wapperen met de uitgedeelde vlaggetjes. Zweden lijkt onder de bezoekers ook een favoriet te zijn. Bij hun liedje ‘Too Late For Love’ zingt de zaal mee en zwaaien de vlaggetjes heen en weer.
Dan, als twaalfde, is het de beurt aan Duncan Laurence. Men begint te juichen, te wapperen en te klappen. Als zijn optreden begint, wordt het volledig stil in de zaal. De focus ligt volledig op de performance van Duncan. Zelfs bij het refrein blijft de zaal stil. Als Duncan dan klaar is met zingen, volgt er een daverend applaus.

Een lange zit
Daarna is het wachten. Gedurende de lange zit komen er nog een paar optredens waar het publiek positief op reageert. Zo doet de SM-kelder van IJsland het goed. Ook het liedje van Azerbeidzjan wordt positief ontvangen, is te merken aan de vlaggetjes die weer omhoog gaan. Bij Spanje wordt er hard geklapt.
Na alle optredens is het tijd voor een pauze. Een paar mensen verlaten de zaal even om een plasje te plegen of hun flesje water te vullen. Het ongeduld wordt merkbaar groter onder het publiek. Geïrriteerde zuchten volgen wanneer er wéér een tussenoptreden wordt aangekondigd. ‘Schiet nou eens op,’ roept een vrouw in de zaal. Dan is het aan Madonna om iedereen even te entertainen. Na afloop van haar performance – die deels geplaybackt was – was er verontwaardiging onder de mensen over hoe slecht dit wel niet was.

Grote spanning
Even voor half één ’s nachts is het zo ver: de puntentelling. Portugal trapt af met twaalf punten voor Nederland. Er volgt hard geschreeuw en gejuich vanuit de zaal. Daarna zwakt het wat af. De energie in de zaal neemt weer toe. Na het lange wachten begint het publiek weer wat kreten uit te slaan.De teleurstelling is te horen als Nederland elke keer maar weinig punten krijgt van de vakjury. ‘Wat is dit?’ is meerdere keren vanuit het publiek te horen. Nederland blijft binnen de top tien, maar de verwachting dat we nog op de eerste plek zullen komen neemt af. Tot we weer een aantal keer twaalf punten krijgen. Wapperende vlaggen en hoopvolle kreten komen van de bezoekers wanneer we van onder andere Litouwen en gastland Israël twaalf punten krijgen. Nederland ligt niet op kop, maar blijft wel bij.
Het spannendste moment van de avond breekt aan: de punten van het thuispubliek worden bekendgemaakt. Na een heleboel landen te zijn afgegaan, krijgt Nederland de punten. We staan aan kop. Alleen Zweden kan nog winnen, door 253 punten te krijgen van de mensen thuis. De Israëlische presentator bouwt de spanning op tot een irritante hoogte, maar dat maakt de opluchting extra groot wanneer Zweden enkel 93 punten krijgt en Nederland daardoor voor het eerst sinds 44 jaar het Eurovisie Songfestival wint. De zaal ontploft.