Een wereld zonder mensen, hoe ziet dat eruit? Het is een onderwerp waar velen hun hobby of baan van hebben gemaakt. Maar om erachter te komen hoe deze wereld er uit zou zien moet je veel speculeren, want in de toekomst kijken is makkelijker gezegd dan gedaan. Impakt is een organisatie die hier een tentoonstelling aan heeft toegewijd.

De tentoonstelling “A World Without Us” laat zien hoe de wereld zal zijn zonder mensen. Bij binnenkomst in het gebouw van Impakt is gelijk zichtbaar waar de tentoonstelling en de lezingen overgaan. In koeienletters stond op de muren “A World Without Us” en “Future Biological Live”, de boodschap is duidelijk. Kaartjes waren beschikbaar voor de hele dag of alleen voor in de avond. Voor de mensen die een dag ticket hadden aangeschaft, was er een lezing van twee uur over hoe het milieu en het biologische leven verder zou gaan als de mensheid niet meer op de aarde rondloopt. Onder andere Freek Hoebeek, professor aan UMC Utrecht was te gast, net zoals Chris Bisson, werkzaam bij The Eden Project in het Verenigd Koninkrijk.

Wij proberen niet de planeet te redden, wij proberen onszelf te redden

Bij de lezing waren zo’n 30 mensen aanwezig, van uitgenodigde gasten tot studenten. De voorzitter van de lezing, Anna Dumitru, een Britse artiest die natuur en kunst met elkaar verbindt, had een aantal vragen bedacht die zij zou stellen aan de gastsprekers. Een vraag die de gastsprekers lang bezighield ging over onsterfelijkheid, ze bleven lang peinzen voordat zij op een antwoord komen. De kern hiervan was, dat je langzaam in een soort Terminator moet veranderen om het eeuwige leven te verdienen. Op de vragen van Anna Dumitru na, mocht het publiek ook vragen stellen en met de gastsprekers in discussie. Omdat dit allemaal in het Engels werd verteld was het voor sommigen lastig om te begrijpen en hun aandacht erbij te houden.

Des te meer wij naar achter kijken, des te meer wij naar voren kunnen kijken

Na de lezing was het tijd voor een kleine pauze en kreeg het publiek de kans om de gastsprekers één op één te spreken. Hierna ging de tentoonstelling open, velen wisten niet hoe snel zij boven moeten komen door het enthousiasme. Eenmaal aangekomen in de zaal keek iedereen zijn ogen uit. Er stonden heuse robots tentoongesteld. Dit waren robots die door middel van berekeningen DNA en proteïnen kunnen omzetten in data waarmee gezien kan worden wat voor invloed een bepaald organisme heeft op zijn of haar omgeving. Voor de normale mens is dit lastig te begrijpen, maar dankzij de tentoonstelling wordt dit allemaal wel duidelijker. Naast de robots was er nog een ander opmerkelijk stukje kunst te zien. De installatie ArchaeaBot, van Anna Dumitru. Dit is een project wat gebaseerd is op een nieuw onderzoek over archaea, de vroegste levensvormen op aarde. Het combineert nieuwe innovaties op het gebied van machine learning en kunstmatige intelligentie. Simpelweg, het creëert een ultieme levensvorm voor het einde van de wereld. Mocht er ooit een einde komen.