Een week geleden kreeg ik een discussie met een vriendin van me. Haar broer te zien in Rambam. Hij is lid van het studenten corps RSC-RVSV en ook hij was gefilmd bij de ontgroeningen. Zij vond dat wat het programma naar buiten bracht overdreven was en dat mensen zich er niet zo druk over moesten maken.

Natuurlijk vond ze dat, haar broer had er belangen bij dat deze uitzending niet op tv zou komen. Hij vindt het zo leuk bij zijn clubje dat hij het niet kan hebben als zijn vereniging in kwaad daglicht komt te staan. Echter is hij te zien als aspirant lid en zegt hij in de uitzending zelf dat hij de ontgroeningen te ver vindt gaan. Ik vind het fascinerend dat iemand zo gevoelig is voor groepsgevoel dat hij zo iets wel zegt tijdens de ontgroeningen wanneer iedereen er doorheen zit, maar wanneer het allemaal achter de rug is hij helemaal vergeten dat hij dat vond. Van meer eten dan je kan en veel rondjes rennen met astma zonder medicatie krijg je toch geen alzheimer? Voor de uitzending vond ik echter wel dat ik er niks mee te maken had, maar wat psycholoog en gedragstherapeut Martin Appelo heeft gezegd veranderde mijn gedachten wel. Hij zei:‘ Die eerstejaars studenten willen zo graag bij zo’n clubje horen dat hun lichaam na een tijdje in een trauma komt. Dit betekend dat ze het gevoel hebben dat ze geen weerstand kunnen geven en dat alles met ze gedaan kan worden.’ Dit vind ik echt heel erg en dit vind ik ook een hele goede reden om die ontgroeningen beter in de gaten te houden, want als de aspirant leden alles vrijwillig doen vind ik het niet erg, maar als ze niet meer in staat zijn om tegen iets in te gaan gaat dat voor mij een stap te ver.