Blauwe lucht, licht windje, de geur van bier, fastfood en brassende leden die met plukken gras en modder gooien. Oftewel: het perfecte recept voor een goede Varsity. Een nationale studentenroeiwedstrijd, die afgelopen zondag voor de 136ste keer plaats vond op het Amsterdam-Rijnkanaal. Onze redactie ging erheen.

Elk jaar nemen de beste roeiers en roeisters van de studentenroeiverenigingen uit het hele land het tegen elkaar op in verschillende velden. Uiteindelijk gaat het erom welke vereniging de befaamde ‘race der Oude Vieren’ en de ‘race der Dames Vieren’ wint. De ‘race der Oude Vieren’ is waar de Varsity ooit mee startte in 1878. Ieder jaar strijden de beste roeiploegen van Cambridge en Oxford met elkaar op de Theems, net boven Londen. Zo’n soort wedstrijd wilden de Nederlandse studentenroeiers ook. In 1878 daagde Njord – uit Leiden – de Delftse Studentenroeivereniging op een soortgelijke wijze uit. De meeste eer is te behalen met een overwinning op het ‘hoofdnummer’ ofwel de ‘race der Oude Vieren’, waarbij de vier beste roeiers van iedere vereniging in een gestuurde boot strijden om de winst: een gouden blik. De winst van deze race bezorgt de roeiers tot op de dag van vandaag nog steeds eeuwige roem. Sinds 1973 mogen – naast corporale verenigingen – ook non-corporale verenigingen mee doen. Drie jaar later is het voor dames toegestaan om deel te nemen en zo ontstond de ‘race der Dames Vieren’.

Overal staan beveiligers, dus het terrein waar alle leden te vinden zijn, kom ik niet op. Gelukkig lopen er genoeg leden buiten deze ‘leden-zone’ rond. Het is een heuse chaos en er wordt in rap tempo bier gedronken. Een student die overgeeft over andermans schoenen. Een andere student gooit – als reactie hierop – bier in het gezicht van de overgevende jongen. Vervolgens schreeuwt iemand zo hard ‘VO, dat er bijna een piep in mijn oren ontstaat. De spanning is voelbaar hoog. ‘Als Tritonees hangt er echt spanning in de lucht. Iedereen kijkt uit naar 17.00 uur, want dan begint het hoofdnummer’, aldus Floris Roos, een eerstejaars lid van Triton.

Het hoofdnummer – de wedstrijd waar het allemaal om draait – gaat tussen: Laga (Delft), Skøll (Amsterdam), Nereus (Amsterdam), Thêta (Eindhoven), Gyas (Groningen), Aegir (Groningen) en Triton (Utrecht) en duurt ongeveer tien minuten. In deze tijd wordt drie kilometer afgelegd.

De wedstrijd start en twee presentatoren leveren live verslag dat hoorbaar is door de luidsprekers. Het volume van de luidsprekers staat hoog, maar het volume van de schreeuwende studenten is hoger. Dit maakt het commentaar lastig te verstaan. Na ongeveer drie minuten haalt Triton Skøll in en ligt aan kop. De spanning onder de Tritonezen stijgt hierdoor alleen maar meer. De Utrechtse boot krijgt een steeds grotere voorsprong en na acht minuten is het vrijwel duidelijk dat Utrecht voor het eerst sinds 52 jaar zal winnen. Het is een Varsitytraditie om bij winst als lid van de desbetreffende vereniging bij de finish het water in te springen om naar de boot te zwemmen en met zijn alle de winst te vieren. Na deze acht minuten kleden de leden van Triton zich al uit en gaan bij de kade staan. Een paar springen al in het water, maar de rivier ligt pas echt vol zodra Triton over de finish komt.  ‘Jawel, dames en heren! Weet u het nog? Was je erbij toen Triton de Varsity won? Nou, wij wel!’, klinkt door de luidsprekers.