Kerst draait voor de meeste mensen om kalkoen eten, schoonfamilie onder ogen komen en de tekst van Last Christmas mee brullen, maar het kan ook anders. Dat bewijst het verhaal van Sieke. Zij begon een nieuwe familietraditie én moest kerst ooit op de chirurgie-afdeling van het ziekenhuis vieren.

Naam: Sieke Kruyt
Leeftijd: 60 jaar
Beroep: Psychiater

‘Ik kom uit een gezin met vijf kinderen. Kerstmis was bij ons altijd een heel groot feest. Met allemaal uitgebreide, mooie tradities. Met mijn grootvader. Met mijn moeder. Zij maakte allemaal recepten die haar moeder vroeger ook gemaakt had. Dat was altijd hartstikke leuk. Maar toen wij het huis uitgingen vonden we dat het zo wel genoeg was geweest. Bovendien zijn we als studenten nog weleens thuis geweest met Kerstmis maar dat ging dan niet altijd even goed. Er werd te veel gedronken en dan kwamen er ruzies.’ Sieke lacht een beetje, maar haar toon wordt dan weer serieus. ‘Jarenlang hebben wij Kerstmis niet samen gevierd. Toen mijn vader al overleden was en mijn moeder alleen overbleef, zei een vriendin van haar tegen haar: ‘Hé, zou toch wel leuk zijn als jouw kinderen je met Kerstmis uitnodigen.’ Toen dacht ik in eerste instantie van ‘dat doe ik al zo vaak’, maar ik heb het toch weer gedaan.’

‘Vervolgens wilde mijn moeder met haar vriendin bij ons komen eten, maar dat leek me wel heel erg saai voor mijn toen tienjarige zoontje. Ik heb er maar een, dus die zou dan met zijn ouders en twee oude dames Kerst vieren. Daarom bedacht ik om al mijn broers en zussen ook uit te nodigen. Ik vroeg hen of ze misschien wat versterking wilden brengen, en of een van hun ook wilde komen. Tot mijn verrassing zeiden al mijn broers en zussen meteen ja en namen ze hun kinderen en partners ook mee.’ De verbazing is bijna nog steeds te horen in Siekes stem. ‘Toen zaten we met z’n 24-en aan tafel en sindsdien doen we dat ieder jaar weer. Aanstaande zaterdag gaan we weer met de hele familie hier eten, in Utrecht, bij ons thuis. Sinds m’n ouders er niet meer zijn hebben we besloten dat we het de zaterdag voor Kerstmis doen, dus niet op Kerst zelf, dan kan iedereen die in de gezondheidszorg of horeca werkt er ook bij zijn.’

Ook voor Sieke zelf is het fijn dat het vieren van Kerst niet per se op Kerst zelf moet: ‘Ik werk bijvoorbeeld ook in de gezondheidszorg. Ik ben psychiater en heb ook zeker af en toe moeten werken op Kerst. Ik heb ook weleens dienst gehad op Kerst en lang geleden, als co-assistent, heb ik Kerst gevierd in een tank onder druk. Toen moest ik werken bij chirurgie, nog als student. Er kwam iemand met wonden op haar benen, en daarom moest zij in een soort tank die onder druk stond.’ Sieke zoekt even naar het goede woord om de bijzondere plek om Kerst te vieren te omschrijven, maar dan zegt ze met lichte weemoed in haar stem: ‘Toen ik heb ik met haar Kerst gevierd in haar hyperbare tank. En dat was heel gezellig.’