Kerst draait voor de meeste mensen om kalkoen eten, schoonfamilie onder ogen komen en de tekst van Last Christmas meebrullen, maar het kan ook ander. Dat bewijst het verhaal van Linde van de Graaf. Zij kreeg op kerstavond te horen dat haar oma was overleden.

Naam: Linde van de Graaf
Leeftijd: 20 jaar
Studie: University College Utrecht

‘Mijn kerstverhaal is niet een echt leuk verhaal, maar wel mooi. Mijn oma is namelijk drie jaar geleden overleden op kerstavond. Toen dit gebeurde zat ik net voor uitwisselingsjaar in Amerika. Ik zat bij een gezin in huis uit Minnesota en voor kerst hadden zij een vakantie naar New York geboekt. Tijdens deze trip konden we bij een gezin logeren in Brooklyn, mijn gastgezin kende deze mensen. Zij lieten ons ook de stad zien. Wat ik mij nog goed herinner is dat het weer heel erg raar deed. Het sneeuwde heel veel en toen ineens was het weer heel warm, dat was erg apart. Ik heb drie dagen heerlijk door New York kunnen rondlopen totdat ik een Skypetelefoontje kreeg van mijn ouders. Zij vertelde mij het slechte nieuws dat het niet goed ging met mijn oma.  Toen ze mij dit vertelde kreeg ik meteen een heel slecht gevoel in mijn onderbuik.
Dit gevoel had ik al langer. Toen mijn oma mij uit aan het zwaaien was en ik haar oude handje vol met ringen en roodgelakte nagels uit het autoraam zag hangen, dacht ik ineens ‘misschien is dit wel de allerlaatste keer dat ik haar ga zien.’ Dit wilde ik natuurlijk niet te hardop denken, dus had ik deze gedachte een beetje verdrongen en ik ging ik naar Amerika. Maar toen ik dat telefoontje van mijn ouders kreeg, wist ik gewoon. Dit was het, het is over nu. De mensen waarmee ik was probeerde mij gerust te stellen, want het zou allemaal wel meevallen en goed komen. Helaas overleed ze één dag later.  Dat was zo’n vreemd moment. Overal om mij heen was feestelijkheid en een halve wereld verder was mijn oma overleden.

‘Wat de hele situatie nog vreemder maakte was, dat ik de in die periode heel erg in Amerika had geleefd. Ik wilde eigenlijk helemaal niet terug kijken naar huis, want ik wilde mijn leven in Amerika verder opbouwen. Het overlijden van mijn oma was wel echt een heel harde schok. Toen had ik weer door dat het leven en de dood thuis gewoon door gaan, ook al ben ik er zelf niet.

‘Mijn ouders hebben toen heel erg snel een vlucht voor mij geboekt en ik kon de volgende dag weer in het vliegtuig naar Nederlands stappen. Om weer in Nederland te zijn was ook heel erg raar. Niemand had mij natuurlijk nu al terug verwacht, want ik zou één heel jaar in Amerika zitten. Maar toch stond ik daar ineens weer. Heel veel mensen waren ook blij om mij te zien, maar eigenlijk was het een heel erg verdrietige situatie. Het was een soort vreemde cocktail van emoties die ineens over mij heen kwam. Ik ben toen voor twee weken gebleven en heb zelfs een soort van kleine vakantie in Zeeland gehad met mijn vriendinnen. Het was toen heel erg leuk om mijn vriendinnen weer te zien, terwijl ik toch voor een veel minder leuke reden weer terug was.

‘Mijn oma komt zelf uit Utrecht en ze stond bij haar in de wijk wel bekend als een dametje. Ze had altijd parels om, fel rode nagellak en lipenstift op, zwart gelakte hakjes aan. Zo liep ze dan, met mijn vader en oom in een oude Engelse kinderwagen, door de wijk. Als ze langs liep keken mensen haar ook altijd na, zo opvallend was ze. Zo is echt tot het laatste moment geweest. Om haar te eren besloot ik hetzelfde te doen voor haar begrafenis. Ik had een zwartje jurkje aangedaan, parelketting om, rode lippenstift op en rode gelakte nagels. Nog nooit heb ik mij zo veel verzorgd en opgedoft als toen. Eigenlijk ben ik daar helemaal niet van, maar voor mijn oma doe ik het graag.

‘Toen ik na die twee weken weer terug kwam in Amerika was het erg vreemd. Ik had maar één week gemist van school, omdat de vakantie er nog tussen zat, dus niemand had me echt gemist. Niemand vond het ook echt raar dat ik weg was geweest. Ze vonden het wel allemaal heel zielig en heftig voor me, maar ze stonden er allemaal niet echt bij stil. Niemand begreep ook echt hoe het voelt om vanuit New York terug naar Nederland te moeten voor een begrafenis.

‘Het klinkt misschien raar, maar toch was dit ook echt een heel erg fijne kerst. Voor de eerste keer in jaren was mijn hele familie weer bij elkaar, juist omdat mijn oma er niet meer was. Dit bracht onze familie wel weer echt samen, ook al was het om een heel treurige reden.’