Veel maatschappelijke taken in Utrecht worden vervuld zonder dat de meeste mensen dit door hebben. In Utrechte mensen een gesprek met een belangrijke drijfveer achter de Utrechtse samenleving; wie zijn deze mensen en wat motiveert hen om het (vrijwilligers)werk te doen dat ze doen? Deze week in UtrEchte mensen Walter Kronenburg.

Wat doet u voor de samenleving van Utrecht?

Ik ben coördinator bij de voedselbank in Utrecht Oost.

Hoe is deze interesse ontstaan?

Drie jaar geleden ben ik met pensioen gegaan. Ik had een baan als kok met veel collega’s en veel contact. Om dat contact met mensen niet te verliezen doe ik nu vrijwilligerswerk. Ik kwam terecht bij de voedselbank via Vrijwilligers Utrecht. Ik heb het altijd al belangrijk gevonden dat mensen die het niet goed hebben hulp moeten krijgen van mensen die het wel goed hebben. Wat wel fijn is, is dat mijn AOW en pensioen gewoon maandelijks binnenkomen. Hierdoor heb ik geen werkdruk meer. Dat is voor mij wel erg belangrijk als vrijwilliger, want ik vind dat als je stress voelt als vrijwilliger dat je dan moet stoppen.

Op welk moment in je leven besefte u dat u iets voor de Utrechtse samenleving wilde gaan betekenen?

Toen drie jaar geleden mijn pensioen in ging. Hiervoor heb ik 40 jaar lang veertig uur per week gewerkt daardoor had ik buiten werk geen tijd en energie voor vrijwilligerswerk. Toen ik met pensioen ging had ik eindelijk genoeg tijd en energie.

Wat geeft u de meeste voldoening in uw werkzaamheden?

Dat mensen soms heel sip binnen komen en toch weer vrolijk weg gaan. Ik vind het fijn dat mensen hun verhaal kunnen doen, zodat ze het niet in zichzelf op kroppen. Ook dat ik nog steeds met mensen contact heb geeft me veel voldoening. Ik had zoals ik al zei veel contact met mijn collega’s toen ik nog werkte en nu heb ik nog steeds veel contact met mensen.

Wat ziet u terug van uw werk in de samenleving?

In de samenleving zie ik er niet zo veel van terug. Ik zie de mensen bij de voedselbank niet privé. Dat is ook niet de bedoeling, het is de bedoeling dat die mensen die langskomen eten krijgen.Natuurlijk mogen ze altijd hun verhaal doen. Dan staan wij zeker open voor de mensen om ze te helpen, maar buiten de voedselbank doe ik niks bij de mensen privé. Daarnaast is het natuurlijk moeilijk om iets in de samenleving terug te zien van de voedselbank, omdat het erg anoniem is. Vaak weet iemand die er niks mee te maken heeft niet wie er bij de voedselbank komt.

Waar bent u het meeste trots op?

Het gaat mij niet echt om mijn eigen trots. Ik doe dit voor anderen, zodat zoveel mogelijk mensen gewoon kunnen eten. Daar voel ik me ook wel verantwoordelijk voor, want met mij gaat alles goed.

Hoe ziet u de toekomst voor u?

Ik heb niet echt een specifiek doel voor ogen als vrijwilliger. Ik weet niet hoe lang dit voor mij nog leuk is. Ik wil dit blijven doen zolang het voor mij goed voelt en ik er geen stress aan ervaar.