Veel maatschappelijke taken in Utrecht worden vervuld zonder dat de meeste mensen dit door hebben. In UtrEchte mensen een gesprek met een belangrijke drijfveer achter de Utrechtse samenleving; wie zijn deze mensen en wat motiveert hen om het (vrijwilligers)werk te doen dat ze doen? Deze week in UtrEchte mensen: Marlieke Moors

 

Wat doet u voor Utrecht?

Sinds een jaar werk ik bij één van de achttien buurtteams in Utrecht, namelijk bij buurtteam Oost. Bij de buurtteams kan iedereen in Utrecht terecht met vragen over zorg en ondersteuning. Ik ondersteun onze buurtbewoners bij vragen of problemen waar zij zelf niet uitkomen. Bijvoorbeeld bij iemands woonsituatie, werk, studie, echtscheiding, verslaving of bij eenzaamheid. Ik bied professionele en concrete hulp. Ik denk met hen mee, zoek naar een oplossing die bij hem of haar past. Het doel is dat zij zelf weer verder kunnen.

Hoe is deze interesse ontstaan?

Het zorgdragen voor anderen en iets voor anderen kunnen betekenen is niet iets wat ontstaan is, maar wat altijd al in mij gezeten heeft. Vroeger als kind deed ik dat al in mijn spel met mijn poppen, later in het zorgdragen voor familie en vrienden. Ik krijg er energie van door er voor anderen te kunnen zijn. Het hen zoveel mogelijk naar hun zin te maken, door lekker te koken of een luisterend oor te bieden en op de hoogte te blijven van hoe het met iedereen gaat.

Op welk moment in je leven besefte u zich dat u iets voor de Utrechtse samenleving wilde gaan betekenen?

Door het verlies van mijn moeder ben ik zelf in contact gekomen met maatschappelijk werk en ik heb me daar toen heel erg gesteund door gevoeld. Zij hebben mij enorm geïnspireerd. Toen ik later een keuze moest maken in wat voor studie ik wilde gaan volgen, wist ik het al vrij snel zeker: ik wil van mijn passie en datgene wat me het meest gelukkig maakt, iets voor een ander kunnen betekenen, mijn baan maken. Zo heb ik vervolgens de studie maatschappelijk werk gevolgd en ben ik daarna aan de slag gegaan bij het buurtteam.

Wat geeft u de meeste voldoening in uw werkzaamheden?

Het zijn vaak de kleine dingen die mij energie geven op een dag. Het moment dat iemand met een ontspannen glimlach weer de deur uitloopt en ik kan merken dat ons gesprek verlichting heeft geboden. Of de momenten waarbij iemand na een heel aantal vervelende ervaringen, zelf weer een stap vooruit zet en jij hem kan laten inzien dat hij trots mag zijn op zichzelf. Als je diegene dan vervolgens letterlijk ziet opfleuren en hij weer een beetje meer zelfvertrouwen heeft gekregen, dát is precies waarvoor ik dit werk doe. Ik geloof namelijk dat ieder mens uniek is en over prachtige eigenschappen en kwaliteiten beschikt.

Wat ziet u terug van uw werk in de samenleving?

De laagdrempelige ondersteuning die wij bieden is gericht op dat iedereen bij ons binnen kan lopen met vragen of problemen, van jong tot oud. Het doel is dat iemand die bij ons terecht komt, uiteindelijk weer zoveel mogelijk de touwtjes in eigen handen heeft en houdt. We betrekken hierbij ook de sociale omgeving van iemand, of werken juist samen aan het opbouwen van een sociaal netwerk. Hiermee richten we ons op dat mensen elkaar om hulp durven te vragen, of het durven aan te bieden aan een ander. Ik denk dat dit een belangrijke ontwikkeling is voor onze samenleving. De ander zien en iets voor elkaar kunnen betekenen. We leven tenslotte met elkaar op deze planeet! Daarnaast willen we ook door onze laagdrempelige en preventieve manier mensen ondersteunen om te voorkomen dat mensen in de duurdere zorg terecht komen en afhankelijk worden van de specialistische zorg.

 Waar bent u het meest trots op?

Ik ben onwijs trots op het feit dat ik onderdeel mag uitmaken van zo’n grote groep mensen, de gehele buurtteamorganisatie, waarbij zoveel bekwame en fijne mensen werken die willen bijdrage aan het welzijn van onze samenleving. Soms beeld ik me in hoe wij als buurtteammedewerkers door de hele stad Utrecht fietsen en mensen ondersteuning bieden bij waar zij in vastlopen. Dat is toch een geweldig beeld!? Ik vind het heel bijzonder dat deze vorm van zorg bestaat in ons land en iedereen, maar dan ook echt iedereen, daar gebruik van mag maken.

Hoe ziet u de toekomst voor u?

De toekomst, ik ben nog jong en hopelijk heb ik nog heel wat jaren in te vullen. Voorlopig zit ik goed op mijn plek bij het buurtteam. Ik leer nog elke dag, krijg ontzettend veel energie van het contact met de buurtbewoners en werk ik in een erg fijn team. Wel heb ik nog altijd de droom om mezelf uiteindelijk te specialiseren in het bieden van begeleiding in rouw en verlies. Of zal het uiteindelijk toch het runnen van een hostel in Colombia samen met mijn man worden? Wie weet, de tijd zal het leren.