De theatervoorstelling ‘Van de koele meren des doods’ vertelt het verhaal van een jonge vrouw Hedwig Marga de Fontayne die op zoek is naar de ware liefde. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot. Het stuk wordt gespeeld in Stadsschouwburg Utrecht.

De voorstelling start met een verwarde Hedwig op het podium. Ze wordt wakker in een vreemd bed met een vrouw naast zich op een stoel. De vrouw stelt vragen en probeert conclusies te trekken uit haar omslachtige beschrijving van Hedwigs herinneringen. Ze heeft namelijk verband om haar polsen. Langzaam begint Hedwig zich steeds meer te herinneren van wat haar is overkomen. Ze ontdekt haar eigen liefdes- en levensverhaal van begin tot eind.

De actrice Hanne Arendzens weet dit op een manier te vertellen waar je u tegen zegt. Ze neemt je mee naar het verleden van het personage, waar ze haar moeder verloor en een belabberde jeugd onderging. Ze ontmoet haar eerste, tweede en derde liefde, maar weet niet goed wat ze wil en voelt. Hanne weet als geen ander al spelend het onbegrip van Hedwig naar voren te brengen. Het verhaal wordt in weinig woorden uitgedrukt. Ze weet haar gevoelens niet bij de naam te noemen, maar slechts te omschrijven, als een kind dat moeilijke woorden nog niet machtig is. De actrice weet dit aangrijpende verhaal vol emotie over te laten komen op het publiek. Ze wijkt geen moment van het podium en rent letterlijke en figuurlijk door haar verleden heen. Ze gaat door diepe dalen en weet het publiek vast te houden tot het eind. Het verhaal laat een gevoelige, intelligente vrouw zien, die niet goed weet wat ze voelt en waar dat vandaan komt. Het woord depressie valt niet een keer, maar toch schemert dit telkens door gedurende haar levensloop. Hedwig beschrijft hoe de bloemen verwelken en de paden weer grauw worden. Ze beschrijft elke keer weer hoe die zwarte laag binnen in haar verschijnt en haar geen kans geeft om gelukkig te zijn. De zoektocht naar de ware liefde wordt hier niet makkelijker op. De actrice switch moeiteloos tussen jong en onbevangen kind, naar verwarde zwangere vrouw.

Slechts zeven acteurs weten meer dan tien rollen te spelen in het stuk. Met een simpel, maar functioneel decor en het overtuigende spel van de acteurs, komt het verhaal tot leven. De teksten bestaan uit lange zinnen en ouderwetse woorden, maar door onderbreking van vluchtige moderne opmerkingen van personages, wordt het stuk niet te zwaar en langdradig. Meerdere malen wordt er vanuit de zaal gelachen om de nuchterheid die onverwachts opspeelt in een emotionele situatie. Na een spel van een uur en drie kwartier krijgen de spelers een staande ovatie. Met name Hanne lijkt met zweet op haar voorhoofd te buigen, maar wel met een glimlach van voldoening.