In een sfeerloze studieruimte in de Universiteitsbibliotheek op de Uithof komen op een dinsdagavond ongeveer twintig studenten bijeen om te praten over problemen die LGBT’s ervaren op de universiteit. Een aantal van hen is lid van de Marxistische Studenten Utrecht, de meerderheid is geïnteresseerd in de ‘LGBT-community’ en wil daarover praten met gelijkgestemden. De studenten bespreken wat zij kunnen doen om elkaar een welkom gevoel te geven, ongeacht seksualiteit of sekse.

Lubna Badi, lid van Marxistische Studenten Utrecht, opent de avond met een korte geschiedenis van homoseksualiteit en hoe dat nu invloed heeft op hoe wij LGBT’s, een Engelse afkorting voor Lesbians, Gays, Bisexuals, Transgenders, zien. Marxistische Studenten Utrecht is een vereniging die onderdeel is van Vonk, de Nederlandse afdeling van de International Marxist Tendency. Badi beschrijft de Romeinse en Griekse geschiedenis waarin homoseksualiteit meer geaccepteerd was dan nu, en de kerkgeschiedenis, waarin men homoseksuelen juist vaak vervolgde. Dan springt ze vooruit in de tijd, naar de laatste 50 jaar, waarin er steeds meer acceptatie is.

Als je alleen maar praat over de klassenstrijd, zal homofobie nooit overgaan

Na de introductie ontstaat een levendige discussie over de marxistische inslag van haar verhaal, want Badi koppelt de klassenstrijd aan de strijd tegen discriminatie op basis van seksualiteit. Het publiek vindt haar praatje daardoor soms eenzijdig. Door haar focus op klassenstrijd die in het marxisme centraal staat, gaat Badi volgens een student aan discriminatie van verschillende seksualiteiten zoals panseksualiteit en aseksualiteit voorbij. Een van de studenten, een jongen met een grote hanenkam en blauwe wenkbrauwen, zegt: ‘Als je alleen maar praat over de klassenstrijd, zal homofobie nooit overgaan.’

Er barst een discussie los, waarin de volgende vragen centraal staan: ‘Wat kunnen wij actief doen om mensen met alle seksualiteiten een gevoel van inclusiviteit te geven?’, en ‘Wat kunnen wij als studenten bijdragen aan Utrecht op het gebied van acceptatie?’. Verschillende antwoorden worden in hoekjes van de kamer gemompeld, een aantal studenten geeft luid en duidelijk antwoord op de vragen.

Het gaat niet alleen om inclusiviteit, maar ook om solidariteit

Een getint meisje vertelt dat zij lesbisch is en dat haar witte vriendin haar laatst verdedigde toen zij ‘neger’ genoemd werd tijdens het uitgaan. Volgens haar is dit een belangrijke oplossing: ‘Het gaat niet alleen om inclusiviteit, maar ook om solidariteit. Kom voor elkaar op als je merkt dat er iets gebeurt dat niet kan. Dat helpt.’

De jongen met hanenkam vult haar aan: ‘Doe ook je research. Als je echt iets wilt veranderen in acceptatie moet je ook weten waar je het over hebt. Er zijn zoveel seksualiteiten die mensen nog niet echt kennen. De homoseksuele witte man is inmiddels geaccepteerd, maar je hoort mensen niet zo vaak over zwarte transgender vrouwen. Blijf altijd lezen en open staan voor nieuwe begrippen en meningen.’ Ook uit hij kritiek op de term ‘LGBT-community’: ‘Die hele community bestaat niet. Het is alleen een naam, maar er zijn zoveel verschillende groepen binnen die term, die kan je ook niet allemaal over een kam scheren.’

Een meisje met felrood haar en een wijde legerjas geeft een laatste advies: ‘Blijf ook vragen stellen als je dingen niet snapt. Neem nooit dingen aan over mensen, over hun seksualiteit, geslacht, gezondheid, mening. Stel vragen als je iets niet zeker weet.’ Instemmende geluiden klinken door de kamer en het wordt – voor het eerst deze avond – stil in de ruimte. De twee organisatoren zijn stil, misschien omdat dit deel van de avond, waarin het marxisme weinig aandacht krijgt, het nuttigste deel blijkt te zijn. De organisatoren lijken licht teleurgesteld dat er zoveel kritiek is op de marxistische inslag van de bijeenkomst. Toch is er wel een duidelijke positieve uitkomst van de avond: een grote hoeveelheid aan adviezen en inzichten over acceptatie, inclusiviteit en solidariteit.