De Cloud Nine van Tivoli Vredenburg dient voor een avond als podium voor een belangrijk probleem. De Dag van de Nationaliteit focust op de honderden mensen binnen Nederland die staatloos zijn, niemand weet precies hoeveel dit er zijn. Deze mensen leven in onzekerheid. De boodschap van deze avond luidt dan ook “Zonder papieren kom je nergens.”

De zaal die zich op 47 meter hoogte bevindt is gevuld met stoelen. Op het podium staan drie statafels waar presentator Danny Ghosen zijn telefoon nog even checkt. Aan de andere kant van het podium staan wat instrumenten klaar om bespeelt te worden. Door de zaal hen stellen mensen zich aan elkaar voor.  Tijdens het openingspraatje van Danny Ghosen veranderd de Dag van de Nationaliteit al snel in de Dag van de Staatloosheid. Een hoogleraar vertelt dat er in schatting 12.000 mensen in Nederland de stempel Staatloos of identiteit onbekend hebben gekregen. Dit aantal roept een reactie op vanuit de zaal. “Ongelofelijk,” zegt een vrouw op de achterste rij.

Na dit eerste praatje komt Randa Awad, zelf een staatloze vrouw, twee gedichten voordragen. Twee meiden uit het publiek zijn duidelijk fan. Ze pakken hun telefoon erbij en beginnen de voordracht te filmen. Na de poëzie komt fotografe Anoek Steketee. Zij vertelt over haar fotoserie die zij in opdracht voor het Rijksmuseum heeft gemaakt. In deze serie heeft zij portretten gemaakt van staatlozen, om ze zo aan het licht te brengen. Bij sommige foto’s vertelt Steketee het verhaal van de mensen. Bij het verhaal van Ali is veel ongeloof. Hij bleek dood te zijn in zijn land van herkomst. De zaal sprak zijn ongeloof uit in een zucht en het heffen van de handen toen zij hoorden wat de advocaat toen zei. “Dat dat zo gaat, heel heftig,” zegt een vrouw uit de zaal.

 Om het praten op te breken is er muziek. De eerste die optreedt is Amer Shamati. De zaal is stil. Het enige wat je hoort is de muziek. Na elk optreden of gesprek is er ruimte voor ruim applaus. Zo ook voor Amer. Als hij na zijn spel opkijkt ontvangt hij het daverende applaus. Danny nodigt een zestal mensen uit op het podium. Hoewel de zaak ernstig is, is er altijd wel ruimte voor een grap. De zaal merkt de ernst van de zaak en na een grapje is de lach niet meer dan een kleine grinnik. Tijdens de verhalen is het doodstil in de zaal. Het gezoem van de airco en het gefluister van een groepje meiden op de derde rij verbreken de stilte af en toe. De boodschap in alle verhalen is hetzelfde. “Geef ons de kans om goede, functionerende burgers te zijn,” vertelt één van de mensen in het Engels. Een pleegmoeder van twee, tot verkort, staatloze meisjes doet een oproep aan de burgemeester, de koning en zelfs Rutte: “Het is een nachtmerrie waar iets aan gedaan moet worden.” Als de pleegmoeder vertelt dat de meisjes sinds kort een Nederlands paspoort hebben juicht een vrouw op de achterste rij hard. De zaal applaudisseert luid.

Na de indrukwekkende verhalen van de staatlozen is het tijd voor nog meer muziek. Het orkest zigeuner Brandt laat de mensen wat losser komen. Op het moment dat zij beginnen met hun eerste nummer ontstaat er geklap vanuit het publiek. Tijdens hun tweede, en laatste, nummer staat een vrouw op om aan de achterkant te gaan dansen. In het publiek zijn ook steeds meer mensen die mee knikken op de maat van de muziek.

De laatste spreker van de avond is wethouder Maarten van Ooijen. Hij maakt zich hard om dit thema op de kaart te zetten. Daarnaast vertelt hij dat in Utrecht ongeveer 1300 mensen zijn met nationaliteit onbekend en 300 mensen zijn staatloos. Hij wil ervoor zorgen dat de mensen aan de balie, die zorgen voor deze stempels, goed geïnformeerd worden over wanneer ze welke stempel moeten gebruiken. De vraag is dan ook aan het publiek of zij iemand kennen. Hij ziet de wereld niet helemaal rooskleurig in op het gebied van de hulp. “Stap voor stap zal het beter worden maar de trap is hoog.”