Bij de woorden ‘meditatie’ en ‘spiritualiteit’ lijken vrouwen begin dertig met een yoga mat het gebruikelijke aanzicht te zijn. Met zijn 22 jaar en dreadlock-loze uiterlijk is Jimmy van der Lee een uitzondering op de regel.

Het is nog steeds zonnig wanneer Jimmy van der Lee (22) aan de lijn hangt. “Ik noem meditatie liever mindfulness, anders zien mensen gelijk iemand met dreadlocks,” lacht hij.
Jimmy, die momenteel als uitzendkracht werkt bij een studentenverhuis-bedrijf en binnenkort auditie gaat doen als performer, past niet in het typische plaatje van iemand die elke dag twintig minuten mediteert.
“Zoek me maar op op Facebook,” lacht hij “ik ga er waarschijnlijk heel anders uitzien dan je verwacht.” Dat is zeker waar. De dreadlocks missen, de yoga mat is nergens te bekennen; Jimmy staat zelfs op de foto in modieuze kledij.
“Ik ben rond mijn achttiende me echt bezig gaan houden met meditatie en mindfulness,” vertelt hij op een zonnige zondagmiddag “ik kan nou niet zeggen dat ik bepaalde stromingen of iets dergelijks volg, maar ik ben zeker wel bewust bezig met mijn ontwikkeling als persoon.” Dat is te merken, wanneer het onderwerp plots switcht naar zijn reden om überhaupt aan meditatie te doen. “Ik was zeer onrustig als tiener. Ik vocht af en toe op school, deed vervelend… Ik was gewoon simpelweg niet de persoon die ik wilde zijn. Toen belandde ik op mijn achttiende bij de politie na een gevecht. Dat was eigenlijk een wake-up call. Ik was niet bezig om me te ontwikkelen in de persoon die ik wilde zijn.”
Of hij door mindfulness opeens wel deze persoon is geworden, kan Jimmy niet helemaal zeggen. “Ik begon mezelf vanaf toen wel vragen te stellen. Hoe komt het dat ik reageer op zoiets?
Hoe komt het dat ik een bepaald gevoel krijg als iemand dit zegt? Hoe komt het dat ik af en toe zo slordig ben? Ik ben veel bewuster van mezelf geworden, van de emoties die ik voel.”
Of hij dan wellicht door mindfulness deze emoties kan negeren? “Nee, ik heb geleerd dat ik die emoties juist niet moet negeren, of loslaten. Ik moet ze toelaten, accepteren dat ik er toch niks aan kan veranderen, ermee dealen. Maar ook proberen niet mijn hele gevoel, mijn mood als persoon van zo’n bepaalde emotie af te laten hangen. Zoals bij het weer bijvoorbeeld. Mensen kunnen snel gedeprimeerd raken van regen. Ik probeer dat soort dingen nu juist los te laten, te accepteren, wetende dat ik er toch niets aan kan veranderen.”
Jimmy spreekt met verbazend veel passie over zijn mindfulness, en zonder het te merken is het gesprek 40 minuten later nog steeds in volle gang gaande. “Op het moment dat je merkt dat iemand geïnteresseerd is, kan ik uren over dit onderwerp praten. Wanneer je het over spiritualiteit hebt, en je gaat er dieper op door en iemand gelijk luistert en doorvraagt, dan is dat zo fijn. Mensen vinden spiritualiteit snel raar klinken, de keuzes die je maakt… Maar wanneer iemand zich er in verdiept, kunnen ze er vanzelf achter komen hoe veel positieve invloed het op hun leven kan hebben. Ik heb eigenlijk ADHD. Maar ik hoef geen Ritalin meer aan te raken, puur doordat ik mezelf heb aangeleerd te mediteren.”
Maar mediteren, dat is toch niet voor iedereen een optie? “Ik geloof oprecht dat als iedereen in Nederland 10 minuten op een dag zou mediteren, er een stuk minder stress in Nederland zou zijn. Wat is nou 10 minuten op een volledige dag? Ik heb ADHD, ik moest er ook moeite voor doen. Ik ben begonnen met 3 minuten, heb het daarna opgebouwd naar 5 minuten, 8 minuten, daarna zelfs 15… Ik zit nu op 20 minuten. Als ik het kan, kan iedereen het.”