Sommige films zijn lastiger om uit te zenden in Utrecht. Soms komt dat puur doordat het in een vreemde taal is, zich afspeelt in een plek waar Nederlanders zich niet zo in herkennen, of het simpelweg niet genoeg aanspreekt. Toch zijn deze films soms de verstopte diamantjes. Wij bekeken deze week Carmen&Lola in het Louis Hartlooper Complex, die ook iets meer vertellen over Cinefest, de categorie van films bij hun die te uniek zijn voor het algemene publiek.

Wat gaan we nu doen?”

“Liefhebben.”

“En daarna?”

“Meer liefhebben.”

Een citaat uit de film Carmen y Lola. De film is onderdeel van Cinefest, een project dat door het Louis Hartlooper Complex wordt uitgevoerd.Wij praten erover met Roos Stelling, die de leiding heeft over het filmprogamma van de bioscoop.


Vraag: Kun je ons iets meer vertellen over Cinefest, hoe en waarom dit is ontstaan?

Antwoord: Vorig jaar is bioscoop het Hoogt dichtgegaan en dat betekende dat er wat lastigere titels bleven liggen. Het Hoogt was een gesubsidieerd filmhuis en wij zijn dat helemaal niet. In de subsidie van het Hoog kwam voor hen de taak erbij om de wat moeilijkere titels op te pakken. Uiteindelijk zijn zij gesloten en zo hadden distributeurs waar wij initieel geen zaken mee deden, geen plek meer in Utrecht hadden om hun films te vertonen. Het aanbod is sowieso enorm in Nederland, maar wij wilden die kwetsbare films wel een kans geven. We wilden dit wel doen onder een label, Cinefest dus, zodat mensen erop voorbereid waren dat het iets uniekere en lastigere films waren. Iets minder makkelijk hapbaar eigenlijk. Daarnaast gelden voor deze films iets gerichtere tijden en kortere zendperiodes omdat wij toch ons geld moeten verdienen.

Vraag: Kunnen jullie dat dan nu eigenlijk wel betalen? Om deze films uit te zenden?

Antwoord: Nou eigenlijk puur omdat we genoeg geld verdienen aan de andere films, dus we doen het echt uit een soort liefde voor de films. Wij zijn in de eerste plaats sowieso een arthouse-bioscoop, maar je moet wel een verdienmodel hebben dus de films moeten wel potentie hebben. We willen niet alles vertonen, maar we zullen de grenzen opzoeken.

Vraag: En hoe zit het met Carmen y Lola op dat gebied?

Antwoord: Carmen y Lola heeft eigenlijk de potentie om groter te zijn, we hebben hem ook onder het mom Pride Month uitgezonden maar toch was de vraag ernaar net iets lager. Het is dus altijd nog even goed inschatten hoe groot een film is of kan worden.


En dan over Carmen y Lola. De film gaat over twee meisjes uit de Romawijken van Madrid die in een verstikkende, religieuze en arme omgeving verliefd op elkaar worden. Maar: status is belangrijk, net als het eren van God. Klinkt als een typische coming of age-film, toch? Ergens kan dat wel kloppen, maar zo cliché is het niet wanneer je je bedenkt dat dit het dagelijks leven voor een ontelbaar aantal jongeren is. Het is niet alleen liefde, het is queer-liefde en die verloopt in onze maatschappij nou eenmaal meestal iets ingewikkelder.

Niemand snapt haar. Lola wilt nou eenmaal niet naar een echtgenoot zoeken op haar zestiende (maar, zoals ze zelf benadrukt in de film, bijna zeventien). Ze weet wel dat ze op meisjes valt, maar hoe begin je daaraan? In een internet café betaalt ze een keer een euro om één van de computers te mogen gebruiken, maar wanneer ze “Lesbianas Madrid” opzoekt, komt ze alleen maar op porno terecht. Na het zo snel mogelijk weg te klikken, lijkt alle schaamte weer op te borrelen die ze in het dagelijks leven voelt over haar seksualiteit. Dit gaat niet werken zo.

Dan ontmoet ze Carmen. Carmen is een bloedmooie meid van zeventien die net als Lola’s familie op de markt werkt met haar vader. De connectie is er meteen tussen de twee en dus is Lola helemaal in de wolken. De twee worden closer en closer, zelfs als Carmen gaat trouwen met de neef van Lola. Als Lola haar gevoelens niet langer kan verbergen, gaat alles mis.

In deze hartverwarmende/hartverscheurende film maak je alle ups en downs mee die de realiteit zijn van een lhbt+ relatie, zeker als het in zo’n homophobische omgeving is en al helemaal als één van de twee nog in de kast zit. Onmisbaar voor mensen die zich er zelf in kunnen herkennen en eigenlijk even bijzonder voor mensen die dat niet kunnen.