Een oneindige weg naar een stampvol Club Nine, een zaal op de zesde verdieping van Tivoli Vredenburg. Hier speelt de voorstelling Fantastic Women, een stuk dat een vrouwelijke componisten in het zonnetje zet. Het is niet bedoelt om de man af te vallen, maar het is enkel een podium voor de ‘fantastische vrouw’.

Na vier roltrappen, een dronken toerist gekleed in een duivel-kostuum, en zes looptrappen is daar het knusse Club Nine. Het publiek is gevarieerd. De helft is man en de helft is vrouw. De zaal is voornamelijk gevuld met 50-plussers. Qua leeftijd is er dus wat minder variatie.  Het stuk wordt gespeeld door Bauwien van der Meer (sopraan) en Caecilia Boschman (pianist).

Op wonderbaarlijke manier wordt op de tijd van aanvang, 20:00 uur, de zaal stil. Wonderbaarlijk, omdat hier geen aanleiding voor is. De lichten dimmen niet. Het publiek wordt er niet op geattendeerd. De zaal wordt uit zichzelf automatisch stil. Vol verwachting klopt hun hart. Het decor is imposant. Het zijn 22 3D-geprinte hoofden van mannelijke componisten, ieder geplaatst op een zwart minimalistisch standaard. Om 20:01 komt er nog een vrolijke Frans rustig binnen lopen. Vervolgens dimmen de lichten.

De makers van deze voorstelling willen 22 vrouwelijke componisten een podium geven. Volgens Bauwien zijn vrouwelijke kunstenaressen over het algemeen ondergewaardeerd. ‘Als je bijvoorbeeld in een museum alle schilderijen van mannelijke schilders weg haalt. Hoeveel blijft er dan nog over? Precies, bijna niks’, aldus Bauwien.

Bauwien begint de voorstelling met een aantal feiten over vrouwen. Bijvoorbeeld dat vrouwen vier jaar van hun leven menstrueren. Het publiek lacht uitbundig om alle feitjes. Het ijs is gebroken. Vervolgens begint Bauwien, onversterkt en loepzuiver, de eerste compositie te zingen. Deze compositie heet ‘Sé’ en is gecomponeerd door de chinese Yiran Zhao. Dit zorgt ervoor dat mensen in het publiek met hun ogen dicht luisteren. ‘Zo komt de muziek nog meer tot haar recht’, aldus een man uit het publiek.

Bauwien en Caecilia dragen beiden hetzelfde. Een vrouwelijk zwart, lang gewaad met huidkleurige pumps. De combinatie van dit kostuum met het decor, de 22 hoofden, zorgt voor een sereen beeld. ‘Vanwaar de vrouwelijke kledingkeuze als jullie juist een punt willen maken dat gender niet uit maakt?’, vraagt een man uit het publiek achteraf. Jorinde Keesmaat (regisseuse van Fantastic Women) draait om een antwoord hierop heen door te vragen: ‘Vind je het niks?’. De outfit kan vrijwel volledig uit. Dit doen Bauwien en Caecilia dan ook synchroon tussen de vierde en vijfde compositie. Ze staan zelfverzekerd in hun ondergoed, kijken het publiek recht in de ogen aan en laten een stilte vallen. Respect vanuit de zaal is voelbaar.

Tijdens de voorstelling wordt veel gebruik gemaakt van de zaal. De 22 hoofden worden van hot naar her verplaatst. Bauwien rolt, ze springt, ligt en rent op theatrale wijze. Maar, alles zingend. De piano heeft niet enkel de functie waarvoor het is bedoeld, maar er wordt onder andere ook op geslagen en tegen aan getrapt. Dit resulteert in unieke klanken.

Richting het einde van de voorstelling worden de 22 hoofden van hun standaard afgehaald. Terwijl Bauwien en Caecilia dit doen noemen ze, per hoofd dat ze er af halen, de naam van een vrouwelijke componist. Na een tijdje zijn enkel de standaarden van de hoofden over. ‘Wat is het eigenlijk saai zo, zonder mannen. We insinueren niet dat mannen weg moeten of dat vrouwen beter zijn, maar dat er geen verschil hoeft te zijn. Waarom gaat kwaliteit niet boven gender? Dat is ons punt.’