Als je eindelijk de ware liefde hebt gevonden, maar je kan diegene niet aanraken. Dat is waar het verhaal van Stella Grant( Haley Lu Richardson) en Will Newman( Cole Sprouse) over gaat in de nieuwe Amerikaanse romantische dramafilm. De film is geregisseerd door Justin Baldoni. Beide hoofdpersonen liggen in het ziekenhuis en aangezien Stella een cystic fibrosis-patiënte is, kan ze door infectie-gevaar niet dichter dan een paar meter bij Will in de buurt komen. Stella stoot iedereen van zich af maar juist de persoon die ze het dichtste bij wilt hebben, kan dat helaas niet. Als hun band echter sterker wordt, groeit ook de drang om de regels te negeren.

Door de vele onverwachte gebeurtenissen is het verhaal boeiend en meeslepend tot het einde. Juist omdat de ziekte eigenlijk het thema van de film is , raken duidelijk veel mensen geraakt in de bioscoop. Al na 15 minuten hoor ik gesnik om mij heen. Dit kan ik me goed voorstellen, want in de meeste films speelt een ziekte een bijrol, maar daarvan is hier niet het geval. De film neemt iedereen mee in de drang van stella om haar levensduur te verlengen en bijna dwangmatig haar dag te ordenen. Doordat je constant het verhaal van stella meemaakt wordt je echt meegenomen met haar als karakter. Vooral de abstracte tekeningen en betekenissen daarvan vond ik erg mooi. Je kon zien dat er goed over nagedacht was.

Het enige jammere vond ik het middenstuk. Dit stuk leek alsof het door een heel ander persoon was geschreven dan het begin en het einde. Dit komt omdat het middenstuk misschien wat herkenbaarder was in andere films. Er werd tot mijn teleurstelling ook minder gebruik gemaakt van abstracte tekeningen, maar uiteindelijk heeft het einde van de film het meer dan goed gemaakt.

Ondanks het matige middenstuk van de film was het einde erg goed en hield bijna niemand het meer droog in de zaal. Ik denk dus dat de boodschap goed is overgekomen. Deze film is zeker een aanrader, maar met wel een aan te raden pakje zakdoekjes.