UTRECHT – Het is bijna acht uur. Het luiden van de klok gaat steeds iets langzamer en iedereen word langzaam stil. Geen geroezemoes, geen ronkende motoren. De klok slaat acht uur, alleen de wind is nog te horen. Als het goed is geld dit voor heel Nederland. Zelfs alle treinen zullen nu twee minuten stil staan. Veel mensen vouwen hun handen samen of kijken bescheiden naar beneden. Daarna word uit volle borst het Wilhelmus gezongen. Je voelt tijdens de hele herdenking een saamhorigheid. Misschien wel nu, wanneer er veel plekken in de wereld zijn waar geen vrede is.

 

Nederland is een vrij land. Iedereen is gelijk. Iedereen mag naar dezelfde bioscoop, dezelfde school, naar dezelfde winkels. Tijdens de Duitse bezetting van Nederland was dit wel anders. Daarom herdenken we ieder jaar op vier mei nog steeds diegenen die de Tweede Wereldoorlog niet overleefd hebben.

Ook dit jaar word de herdenking op het Domplein goed bezocht. De herdenking begint met een dienst in de Pieterskerk. De zaal is gevuld, maar zal bij lange na niet vol. Na de dienst loopt het groepje mensen naar buiten, waar zich al een hele menigte heeft verzamelt voor de stille tocht.

Wat opvalt is de extra politie, beveiliging en handhaving langs de tocht. De tocht is afgezet met linten en mensen die niet deelnemen mogen hier niet langs. Het lijkt wel alsof men vandaag extra zijn best doet om de vrede te behouden. Toepasselijk, want dominee de Vos heeft ons tijdens de dienst nog herinnert dat vrede niet vanzelfsprekend is, maar dat je vrijheid samen maakt.

Er wordt afgesloten met een kranslegging. Verzetsstrijder Ernst Verloop legt samen met de burgemeester een krans. Ernst was actief in het verzet en bij de wederopbouw van ons land. Na het leggen van de krans was de officiële herdenking voorbij. Bezoekers mochten ook langs de krans lopen om eventueel een bloem neer te leggen.